Διδαχές Πατροκοσμά - Ο Δίκαιος Κριτής

 

Ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ Λόγου

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ Θεός, ἀδελφοί μου, ὁ γλυκύτατος αὐθέντης καὶ Δεσπότης, ὁ ποιητὴς τῶν Ἀγγέλων καὶ πάσης νοητῆς καὶ αἰσθητῆς κτίσεως, παρακινούμενος ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν πολλήν του ἀγαθότητα ὁποὺ ἔχει εἰς τὸ γένος μας, σιμὰ εἰς ἄπειρα χαρίσματα ὁποὺ μᾶς ἐχάρισε καὶ μᾶς χαρίζει καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν καὶ ὥραν καὶ στιγμήν, ἐκαταδέχθη καὶ ἔγινε καὶ τέλειος ἄνθρωπος ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ ἀπὸ τὰ καθαρώτατα αἵματα τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, διὰ νὰ μᾶς κάμη νὰ ἔβγωμεν ἀπὸ τὰς χεῖρας τοῦ διαβόλου, καὶ νὰ μᾶς κάμῃ υἱοὺς καὶ κληρονόμους τῆς βασιλείας του, νὰ χαίρωμεν πάντοτε εἰς τὸν παράδεισον μαζὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους καὶ νὰ μὴ καιώμεθα εἰς τὴν κόλασιν μὲ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ τοὺς διαβόλους.

Ἡ Ἁγία Τριάς

Πρέπον καὶ εὔλογον εἶνε, χριστιανοί μου, καθὼς μανθάνομεν ἀπὸ τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον καὶ ἀπὸ τὰς θείας Γραφάς, ν᾿ ἀρχίζωμεν τὴν διδασκαλίαν μας ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ ὅταν τελειώσωμεν, νὰ εὐχαριστήσωμεν τὸν Θεόν· ὄχι πὼς εἶμαι ἄξιος ν᾿ ἀναφέρω τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου, ἀλλὰ ὁ Θεὸς καταδέχεται διὰ τὴν εὐσπλαγχνίαν του.

Ὁ πανάγαθος λοιπόν, ἀδελφοί μου, καὶ πολυέλεος Θεὸς εἶνε ἕνας, καὶ ὅποιος λέγει ὅτι εἶνε πολλοὶ θεοί, εἶνε διάβολος. Εἶνε δὲ καὶ Τριάς, Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα· μία φύσις, μία δόξα, μία βασιλεία, ἕνας Θεός.

Εἶνε δὲ ἀκατάληπτος, Κύριος ἀνερμήνευτος, παντοδύναμος, ὅλος φῶς, ὅλος χαρά, ὅλος εὐσπλαγχνία, ὅλος ἀγάπη. Δὲν ἔχομεν κανένα παράδειγμα νὰ παρομοιάσωμεν τὴν Ἁγία Τριάδα, ἐπειδὴ καὶ δὲν εὑρίσκεται ἄλλο εἰς τὸν κόσμον.

Μὰ διὰ νὰ λάβη παραμικρὴν βοήθειαν ὁ νοῦς μας, φέρνουν μερικὰ παραδείγματα οἱ θεολόγοι τῆς Ἐκκλησίας. Σιμὰ εἰς τὰ ἄλλα μᾶς φέρνουν καὶ τὸν ἥλιον. Ὁ ἥλιος ἠξεύρομεν ὅλοι πὼς εἶνε ἕνας, ἕνας εἶνε καὶ ὁ Θεός· καὶ καθὼς ὁ ἥλιος φωτίζει τοῦτον τὸν κόσμον τὸν αἰσθητόν, οὕτω καὶ ἡ Ἁγία Τριάς, ὁ Θεός, φωτίζει τὸν νοητόν. Εἴπομεν, ἀδελφοί μου, πῶς ὁ ἥλιος εἶνε ἕνας, μὰ εἶνε καὶ τρία μαζί· ἔχει ἀκτίνας, ὁποὺ ἔρχονται εἰς τὰ ὄμματά μας ὡσὰν γραμμαί, ὡσὰν κλωσταί· ἔχει καὶ φῶς, ὅπου ἐξαπλώνεται εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Μὲ τὸν ἥλιον ὁμοιάζομεν τὸν ἄναρχον Πατέρα, μὲ τὰς ἀκτίνας τὸν συνάναρχον Υἱόν, καὶ μὲ τὸ φῶς τὸ ὁμοούσιον Πνεῦμα.

Εἶνε καὶ ἄλλος τρόπος νὰ καταλάβετε τὴν Παναγίαν Τριάδα. Πῶς; Νὰ ἐξομολογηθῆτε καθαρά, νὰ μεταλάβετε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια μὲ φόβον καὶ μὲ εὐλάβειαν, καὶ τότε θὰ σᾶς φωτίση ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος νὰ καταλάβετε καλύτερα.

Αὐτὴν τὴν Παναγίαν Τριάδα ἡμεῖς οἱ εὐσεβεῖς καὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ δοξάζομεν καὶ προσκυνοῦμεν· αὐτὸς εἶνε ὁ ἀληθινὸς Θεός, καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Τριάδα ὅσοι λέγονται θεοὶ εἶνε δαίμονες. Καὶ ὄχι μόνον ἡμεῖς πιστεύομεν, δοξάζομεν, προσκυνοῦμεν τὴν Ἁγίαν Τριάδα, ἀλλὰ ὡσὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὡσὰν τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης, Προφῆται, Ἀπόστολοι, Μάρτυρες, Ἀσκηταὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα των διὰ τὴν ἀγάπην τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ ἠγόρασαν τὸν παράδεισον καὶ χαίρονται πάντοτε.

Ἡ πανταχοῦ παρουσία τοῦ Θεοῦ

Δὲν εὑρίσκεται τόπος ὁποὺ νὰ λείπη ὁ Θεός. Πρέπει καὶ ἡμεῖς οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοί, ὅταν θέλωμεν νὰ κάμωμεν καμμίαν ἁμαρτίαν, νὰ στοχαζώμεθα ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε μέσα εἰς τὴν καρδίαν μας, εἶνε πανταχοῦ παρὼν καὶ μᾶς βλέπει· νὰ ἐντρεπώμεθα τοὺς Ἀγγέλους, τοὺς Ἁγίους, καὶ μάλιστα τὸν ἄγγελον, τὸν φύλακα τῆς ψυχῆς μας, ὁποὺ μᾶς βλέπει. Ἀπὸ ἕνα μικρὸν παιδίον ἐντρεπόμεθα, ὅταν θὰ κάμωμεν τὴν ἁμαρτίαν, καὶ πῶς νὰ μὴν ἐντρεπώμεθα ἀπὸ τόσους Ἁγίους καὶ Ἀγγέλους;

Ἀγαπᾶτε τὸν Θεόν

Ὁ πανάγαθος καὶ πολυέλεος Θεός, ἀδελφοί μου, ἔχει πολλὰ καὶ διάφορα ὀνόματα· λέγεται καὶ φῶς, καὶ ζωή, καὶ ἀνάστασις. Ὅμως τὸ κύριον ὄνομα τοῦ Θεοῦ μας εἶνε καὶ λέγεται ἀγάπη.

Πρέπει ἡμεῖς, ἀνίσως καὶ θέλωμεν νὰ περάσωμεν καὶ ἐδῶ καλά, νὰ πηγαίνωμεν καὶ εἰς τὸν παράδεισον, καὶ νὰ λέγωμεν τὸν Θεόν μας ἀγάπην καὶ πατέρα, πρέπει νὰ ἔχωμεν δυὸ ἀγάπας· ἀγάπην εἰς τὸν Θεόν μας, καὶ εἰς τοὺς ἀδελφούς μας. 

Φυσικόν μας εἶνε νὰ ἔχωμεν αὐτὰς τὰς δυὸ ἀγάπας· παρὰ φύσιν εἶνε νὰ μὴ τὰς ἔχωμεν. Καὶ καθὼς ἕνα χελιδόνι χρειάζεται δυὸ πτερούγας διὰ νὰ πετᾶ εἰς τὸν ἀέρα, οὕτω καὶ ἡμεῖς χρειαζόμεθα αὐτὰς τὰς δυὸ ἀγάπας, διότι χωρὶς αὐτῶν εἶνε ἀδύνατον νὰ σωθῶμεν.

Καὶ πρῶτον ἔχομεν χρέος νὰ ἀγαπῶμεν τὸν Θεόν μας, διότι μας ἐχάρισε τόσην γῆν μεγάλην ἐδῶ νὰ κατοικῶμεν πρόσκαιρα, τόσες χιλιάδες φυτά, βρύσες, ποταμούς, θάλασσας, ἀέρα, ἡμέραν, νύκτα, οὐρανόν, ἥλιον κ.λπ. Ὅλα αὐτὰ διὰ ποῖον τὰ ἔκαμεν, εἰμὴ δι᾿ ἡμᾶς; Τί μᾶς ἐχρεώστει; Τίποτε.

Ὅλα χάρισμα· μᾶς ἔκαμεν ἀνθρώπους, δὲν μᾶς ἔκαμε ζῶα· μᾶς ἔκαμεν εὐσεβεῖς ὀρθοδόξους χριστιανούς, καὶ ὄχι ἀσεβεῖς αἱρετικούς· ἂν καὶ ἁμαρτάνωμεν χιλιάδες φορὲς τὴν ὥραν, μᾶς εὐσπλαγχνίζεται ὡσὰν πατέρας καὶ δὲν μᾶς θανατώνει νὰ μᾶς βάλῃ εἰς τὴν κόλασιν, ἀλλὰ περιμένει τὴν μετάνοιάν μας μὲ τὰς ἀγκάλας ἀνοικτάς, πότε νὰ μετανοήσωμεν, νὰ παύσωμεν ἀπὸ τὰ κακά, καὶ νὰ κάμωμεν τὰ καλά, νὰ ἐξομολογηθῶμεν, νὰ διορθωθῶμεν, νὰ μᾶς ἐναγκαλισθῆ, νὰ μᾶς βάλῃ εἰς τὸν παράδεισον νὰ χαιρώμεθα πάντοτε.

Ἀγαπᾶτε τὸν πλησίον

Ἡμεῖς ὄχι μόνον δὲν ἔχομεν τὴν ἀγάπην, ἀλλὰ ἔχομεν τὸ μίσος καὶ τὴν ἔχθραν εἰς τὴν καρδίαν μας καὶ μισοῦμεν τοὺς ἀδελφούς μας· ἔρχεται ὁ πονηρὸς διάβολος καὶ μᾶς πικραίνει καὶ βάνει τὸν θάνατον εἰς τὴν ψυχήν μας καὶ περνοῦμεν καὶ ἐδῶ κακά, καὶ πηγαίνομεν εἰς τὴν κόλασιν καὶ καιόμεθα πάντοτε.

Δευτέρα Παρουσία καὶ Κρίσις

Καὶ τότε θέλει λάμψει ὁ πανάγιος Σταυρὸς εἰς τὸν οὐρανὸν τρεῖς φορὲς περισσότερον ἀπὸ τὸν ἥλιον· καὶ θέλει λάμψει ὁ πανάγαθος Θεός, ὁ γλυκύτατος Ἰησοῦς Χριστός, χίλια μεράδια λαμπρότερος ἀπὸ τὸν ἥλιον, καὶ νὰ ἀναστήσῃ ὅλον τὸν κόσμον, τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα, καὶ νὰ εἴμαστε ὅλοι εἰς μίαν ἡλικίαν, τριαντατριῶν χρόνων ἡλικίαν. Καὶ θέλει εἶνε ὅλα τὰ πρόσωπα ἀπὸ τοὺς δικαίους λαμπρὰ καὶ εὔμορφα ὡσὰν τὸν ἥλιον καὶ τοὺς Ἀγγέλους, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ θέλουν εἶνε μαῦρα τὰ πρόσωπα ὡσὰν ἀράπικα καὶ ἀκόμα ἀσχημότερα.

Καὶ τοὺς δικαίους θέλει τοὺς φωνάξει μὲ μίαν μεγάλην γλυκείαν καὶ πολλὰ ἠγαπημένην φωνήν, ὡσὰν πατέρας ὁποὺ νὰ ἔχῃ ἕνα υἱὸν μόνον πολλὰ ἠγαπημένον· καὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὡσὰν κριτὴς φοβερός μὲ κάκητα θέλει τοὺς διώξει ἀπὸ τὸ πρόσωπόν του.

Καὶ θέλει ἀνοίξει ὁ Κύριος ἕναν πύρινον ποταμὸν ὡσὰν θάλασσαν, νὰ φλογίση τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς καὶ νὰ καίγωνται μέσα πάντοτε. Καὶ τότε θέλει εἰπῇ τοὺς εὐσεβεῖς χριστιανούς, τοὺς δικαίους: Ἐλᾶτε, παιδιά μου, νὰ σεβῆτε εἰς τὸν παράδεισον, νὰ χαίρεσθε καὶ νὰ εὐφραίνεσθε ἀντάμα μὲ τοὺς Ἀγγέλους, ὅτι πολλὰ κακὰ ἐβαστάξατε διὰ τὴν ἰδικήν μου ἀγάπην.

Καὶ τώρα ἡμεῖς τί νὰ εἴμαστε τάχα, ἁμαρτωλοὶ ἢ δίκαιοι; Εἰ μὲν καὶ εἴμαστε δίκαιοι, καλότυχοι καὶ τρισμακάριοι· καὶ ἀνίσως εἴμαστε ἁμαρτωλοί, πρέπει τώρα, ὅπου ἔχομεν καιρόν, νὰ μετανοήσωμεν, νὰ διορθωθῶμεν.

Πηγή: Αποσπάσματα από τις Διδαχές Α' και Η' του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού (†1779)
http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/patrokosmas/didaxai.htm 

 

Κράτα αυτό που έχεις

Λόγος παραινετικός προς αγωνιζόμενο πλήρωμα της Εκκλησίας

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, μας πληροφορεί στο θεόπνευστο βιβλίο της Αποκάλυψης τον Λόγο του Κυρίου προς τους Επισκόπους των επτά Εκκλησιών. Δεν απευθύνεται σε αλλόθρησκους (π.χ. παπικούς, αγγλικανούς, ινδουιστές κ.α.), αλλά απευθύνεται ανά τους αιώνες προς όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς Επισκόπους —του χθες και του σήμερα και το πλήρωμα της Εκκλησίας μας. 

Ο Λόγος αυτός αληθινός, παντοτινός και σωτήριος. Μας ζητάει να αγρυπνούμε και να αγωνιζόμαστε. Ο δίκαιος Κριτής και φιλεύσπλαχνος Κύριος μας Ιησούς Χριστός ελέγχει τις επτά Εκκλησίες ως προς τα έργα έκαστης.

Για τους ευσεβείς Χριστιανούς που αγωνίζονται στο όνομα της Αγίας Τριάδος αυτά τα λόγια δρουν ενισχυτικά, ενώ για τους ασεβείς έρχονται ως πύρ φλεγόμενο.

Λέγει ο Κύριος προς τις Εκκλησίες

Ως Χριστιανοί, απαραίτητη πνευματική τροφή της ψυχής μας και ανάγκη, είναι η μελέτη της Αγίας Γραφής (Ιωαν 5,39). Ιδιαίτερα, το βιβλίο της Αποκάλυψης είναι σημαντικά επίκαιρο σήμερα για όλους μας. Είναι η τηλεόραση των πιστών όπως μας τονίζει ο μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης. Με την βοήθεια του Τριαδικού Θεού συνοψίζουμε το κατά δύναμιν, τον λόγο Του προς τις Εκκλησίες της Αποκάλυψης (Αποκ 2-3) ώστε να αντιληφθούμε σε ποια πνευματική κατάσταση άραγε βρισκόμαστε —Επίσκοποι, κλήρος και λαός; Να ενισχυθούμε πνευματικά, αλλά και να μετανοήσουμε για όσα έργα μας δεν είναι ευάρεστα στον Θεό.

Ως προς ενίσχυση και παρηγορία στις Εκκλησίες Σμύρνης και Φιλαδέλφειας ο Κύριος μας λέγει:

• “Σε κατατρέχουν, σε διαβάλλουν λεγόμενοι της εκκλησίας, είσαι πτωχός αλλά είσαι πλούσιος, μικρές οι δυνάμεις σου μα δεν με απαρνήθηκες”.
• “Ο διωγμός λίγο θα κρατήσει, θα σε διαφυλάξω την ώρα του τελικού πειρασμού, Κράτα αυτό που έχεις, κράτα την πίστη σου ακόμη και αν χάσεις την ζωή σου”.

Με αυστηρό έλεγχο προς τις Εκκλησίες Λαοδίκειας και Σάρδεων λέγει:

• “Είσαι ζωντανός μα είσαι νεκρός, τα έργα σου δεν μπορούν να σταθούν μπροστά στο Θεό, είσαι χλιαρός και θα σε ξεράσω!”
• “Δείξε ζήλο και μετανόησε, ξύπνα και στήριξε τους άλλους που κινδυνεύουν να πεθάνουν”.

Παραινετικά προς τις υπόλοιπες Εκκλησίες Εφέσου, Πέργαμου, και Θυατείρων λέγει:

• “Μισείς τα έργα των Νικολαϊτων όπως Εγώ, παρέμεινες πιστός παρά τους διωγμούς, έχεις αγάπη, πίστη και καρτερικότητα”.
  Όμως, “η αγάπη σου δεν είναι όπως την αρχή, ανέχεσαι τους οπαδούς του Βαλαάμ και Νικολαϊτών, η γυναίκα σου Ιεζάβελ παρασύρει στην διδασκαλία του Βαάλ και δεν μετανοεί”.
• “Θυμήσου από που ξέπεσες, μετανόησε και γύρνα ξανά στην αρχική σου διαγωγή, σε όσους παραμείνετε πιστοί δεν θα σας επιβαρύνω με άλλες δοκιμασίες”.

Ο Λόγος του Κυρίου είναι αληθινός οδηγός

Όσα διαβάζουμε στην Ιερά Αποκάλυψη, θεόπνευστα έχουν γραφεί πριν 2 χιλιετίες για να μας προετοιμάσουν για τα έσχατα χρόνια, που ήδη ζούμε.

Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος, πάντα θα πληροφορεί τους ευσεβείς Χριστιανούς και θα τους διαφυλάσσει από τις παγίδες του διαβόλου. Ο πρώτος που άδικα διώχθηκε ήταν ο ίδιος ο Κύριος και Θεός μας, Ιησούς Χριστός. Το ίδιο έγινε και με τους μαθητές Του, όταν οι αρχιερείς της τότε εποχής τους ζήτησαν να σταματήσουν να κηρύττουν την Αλήθεια. Αυτοί συνέχισαν ακλόνητοι να μαρτυρούν την Αλήθεια και διώχθησαν. (Πραξ 4,18-20)

Όπως σε κάθε διωγμό, η Θεία Προστασία ποτέ δεν έλειψε προς τους πιστούς. Όταν φυλάκισαν, τον Απόστολο Πέτρο, Άγγελος Κυρίου έλυσε τα δεσμά του και τον ελευθέρωσε (Πραξ 12,1-11). Αμέτρητα τα θαύματα και η ενίσχυση της Μητέρας μας Υπεραγίας Θεοτόκου —στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, στα βουνά της Μακεδονίας μας το 1904 και 1940, στον Απελευθερωτικό Αγώνα της Κύπρου μας το 1955 και την άμυνα του Κυπριακού Ελληνισμού στο Τούρκο εισβολέα το 1974. Ακόμη και πρόσφατα κατά τους υγειονομικούς διωγμούς, το πιστό πλήρωμα διαφυλάχθηκε με πολλούς και θαυμαστούς τρόπους υπό την Θεία πρόνοια.

Ο Κύριος μας είπε “ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καθ᾿ ἡμέραν καὶ ἀκολουθείτω μοι” (Λουκ 9,23). Χριστιανός χωρίς Σταυρό, δεν νοείται Χριστιανός [1], έτσι, να είμαστε πάντοτε έτοιμοι σε διωγμούς για την αγάπη του Χριστού μας. Μέσα από την Αγία Γραφή και τους Αγίους μας πληροφορούμαστε για τους πολέμους, την πείνα, τις αρρώστιες και τα δεινά που θα συναντήσουμε (Ματθ 24,7). Ιδιαίτερα στις μέρες μας βλέπουμε να αναδύονται η λαίλαπα της παναίρεσης του οικουμενισμού και της ψηφιακής σκλαβιάς.

Κράτα το νου σου στον άδη και μην απελπίζεσαι 

Όπως ο Θεός απάντησε στην καρδιά του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου [2], έτσι η Θεία Χάρις μεριμνά να πληροφορεί του πιστούς στις δυσκολίες. Να μην ξεχνάμε αυτά που μας άφησε παρακαταθήκη ο Άγιος Παΐσιος ότι “μετά από την μπόρα την δαιμονική (την οποία ήδη βιώνουμε) θα έλθει η λιακάδα η Θεϊκή” [3]. Να είμαστε ευσεβείς Χριστιανοί, να κρατάμε τις παραδόσεις, την πίστη μας στον Κύριο μας Ιησού Χριστό και να μην απελπιζόμαστε στις δυσκολίες. Κανένας Χριστιανός ανά τους αιώνες που εμπιστεύτηκε την ζωή του και την ψυχή του στον Τριαδικό Θεό μας δεν προδόθηκε!

Αντιθέτως, όσοι δέχθησαν τις επιβουλές του πονηρού διαβόλου, μετάνιωσαν πικρά “καὶ οὐ μετενόησαν” (Αποκ 9,20-21). Έτσι εξαπατήθηκαν και οι άνθρωποι στον κορονοϊό. Υπό τον φόβο και την πλάνη, ζήτησαν την υγεία τους, αλλά έλαβαν παρενέργειες και θάνατο.

Όσον αφορά την επερχόμενη σκλαβιά του αντιχρίστου, ο Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης μας προειδοποιεί χαρακτηριστικά ότι όσοι θα πάρουν την ταυτότητα του αντιχρίστου, κατά του λιμούς (πείνα)  που θα ακολουθήσουν θα του φωνάζουν “που είσαι; δώσε μας ψωμί να φάμε, δώσε μας, πεινάμε, πεθάναμε” (αφού τον εμπιστεύτηκαν) και θα τους απαντήσει “και που να το βρω το ψωμί; Τότε λέει θα ακουστούν κλάϋματα” [4]. Έτσι και ο σύγχρονος άνθρωπος βλέπει να καταστρέφεται η “προοδευτική ζωή” του γιατί δέχθηκε τις επιβουλές του διαβόλου και ξέχασε τον αληθινό Θεό!

Πώς θα αντέξουμε όλα αυτά; 

Έτσι και εμείς οι Χριστιανοί, να κρατήσουμε αυτά που έχουμε! αυτά που παραλάβαμε από τους Αγίους Πατέρες μας, την παράδοση της Εκκλησίας μας και το Ιερό Ευαγγέλιο —“ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται” (Ματθ 24,13). Να κρατήσουμε την αληθινή πίστη μας στον Τριαδικό Θεό (Αποκ. 14,12) και με τις καθημερινές παρακλήσεις στην Μητέρα μας και Μητέρα του Θεού, την Υπεραγία Θεοτόκο, να διαβούμε τον καλό αγώνα για την αγάπη του Χριστού μας.

Κράτα αυτό που έχεις!

Αναφορές

[1] Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, “Ο Ζωοποιός Σταυρός”, Δεκέμβριος 2010, αρ. 106-111, σελ. 599

[2] Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, σ. 49

[3] Σημεία των Καιρών, Αγίου Παϊσίου, Σάββατο Α’ Νηστειών, 1987

[4] Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης: Όσοι πάρουν τη νέα Ταυτότητα, δεν έχουν μέρος με το Χριστό!, https://www.youtube.com/watch?v=L-SrtHw545c

«Νικολαϊτισμός» ἀποκαλεῖται ἡ γνωστική αἵρεση, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ἡ λύτρωση-γνώση γιά τόν ἄνθρωπο ἐπέρχεται κατά τήν ἀπαλλαγή τῆς σαρκός, μέσα ἀπό ἀκολασία, βρώση εἰδωλόθυτων καί γενικά καταχρήσεων, καταφθορᾶς τῆς σαρκός. Οἱ Νικολαΐτες ἀποτέλεσαν τήν πλέον ἀντινομική αἵρεση τῶν πρώτων χρόνων τοῦ χριστιανισμοῦ, οἱ ὁποῖοι, μέ τό πρόσχημα τῆς χριστιανικῆς ἐλευθερίας, ἐπιθυμοῦσαν ἐπιστροφή στόν ἠθικό ἔκλυτο βίο τῶν ἐθνικῶν.
https://www.hristospanagia.gr/ἡ-νεοορθοδοξία-μεταπατερική-θεολογί/

 

Чујемо о покајању, али га не видимо

Свето Јеванђеље је Реч нашег Господа Исуса Христа. То је истинита и вечна Реч за наше спасење. Морамо је проучавати чистим срцем и примењивати је у страху Божјем, вери и љубави. (Јован 5:39; Псал. 1:2)

Савремени књижевници и фарисеји

Наш Господ нас је упозорио: „Чувајте се фарисејског квасца, који је лицемерје“ (Лука 12:1), а на другом месту изговара претеће „тешко вама“, осуђујући књижевнике и фарисеје као лицемере (Матеј 23:13–16).

Причао је народу и Својим ученицима да су „зналци Светог писма и фарисеји су засели на Мојисејеву столицу“ — то јест, учитељи закона (Матеј 23:1–2). Данас ову пастирску службу и поуку стада наше Цркве обављају архијереји, свештеници, монаси, теолози и људи Божји.

И наставио је реч Своју: „Све, дакле, што вам кажу чините и држите, али по делима њиховим не чините; јер говоре, а не чине.“ (Матеј 23:3) Ова дела лицемерја и оскрнављења у Храму подстакла су нашег Господа да тамо преврне столове, рекавши: „Mој дом је дом молитве, а ви сте га претворили у разбојничко спрудје.“ (Лука 19:46)

У наша последња времена, ствари се погоршавају, јер савремени фарисеји не само да не примењују Реч Господа нашег, него су дошли до тога да искривљују и изопачују Истину, остављајући стадо без поуке и незаштићену пред лукавствима ђавола.

„Отада поче Исус казивати својим ученицима да Он треба да иде у Јерусалим и много да пострада од старешина, првосвештеника и књижевника, да буде убијен, а трећи дан да васкрсне.“ (Матеј 16:21)

Лицемерје води до искушења

Дела и поступци пастира наше Цркве, који нису у складу са Јеванђељем, доводе до великих искушења међу њиховом паством. Зато нас Господ наш упозорава: „А ко саблазни једног од ових малих који верују у мене, боље би му било да се о врат његов обеси магарећи жрвањ и да потоне у дубину морску.“ (Матеј 18:6)

Таква дела произилазе од фалсификовања и изопачавања истине, из очигледних антихришћанских поступака, одобравања и неприхватљивог попуштања свему томе. Нека од тих савремених антихришћанских питања су: Сабор у Колимбарији, украјинско питање, принудне вакцинације и маске, усвајање сексуалног васпитања у школама, уклањање Распетог Исуса Христа из Светог Олтара, истополни бракови и њихово усвајање деце, јачање екуменизма, прогон православних архијереја и свештенства и дигитално ропство.

Понашање вучјих пастира и њихових саучесника у свему овоме не изненађује нас хришћане, јер нас само Јеванђеље обавештава да су се ушуњали неки људи, који су давно одређени за суд, безбожници који милост нашега Бога изврћу у разузданост и поричу јединог Господара, нашег Господа Исуса Христа. (Јуда 1:4)

Страшно «тешко вама» књижевницима и фарисејима

Духовни и морални пад оних који лицемерно предају Реч Божју открива се кроз страшно „тешко вама“ које је наш Господ изрекао књижевницима и фарисејима јучерашњег дана, али и данашњим (Матеј 23:13-16):

• „Тешко вама, књижевници и фарисеји, лицемери, што једете удовичке куће и тобоже се молите дуго. Зато ћете строже бити осуђени.“

• „Тешко вама, књижевници и фарисеји, лицемери, што затварате царство небеско пред људима, јер ви не улазите, нити пуштате унутра оне који хоће да уђу.

• „Тешко вама, књижевници и фарисеји, лицемери, што проходите море и копно да створите једног прозелита, и кад постане, чините га сином пакленим, двапут горим од себе.“

Млаки хришћани су пример који не треба следити

У Откривењу Јовановом, Господ строго укорава епископа Лаодикејске цркве: „Знам твоја дела, да ниси ни хладан ни врућ. Камо среће да си хладан или врућ. Овако, зато што си млак и ниси ни врућ ни хладан, избљуваћу те из Својих уста.“ (Откр. 3:14–16)

Млакоћа вере представља озбиљан духовни пад за хришћанина, јер не само да једног води на странпутицу већ и вуче друге душе у пропаст. У Цркви Христовој нема места за дипломатију. Христос је Истина! Није дозвољено никакво одступање од речи нашег Господа под изговором такозване дипломатије или стратегија којима неки прибегавају.

Наш Господ нас подсећа на потребу да заузмемо јасан став: „Не можете служити Богу и мамону“ (Матеј 6:24), и наша реч мора бити подједнако јасна: „Него нека реч ваша буде да – да, не – не; а што је више од овога, од зла је.“ (Матеј 5:37).

Чувајте се вучјих пастира

Апостол Павле нас упозорава: „Али ако вам чак и ми или анђео с неба проповеда јеванђеље различито од онога које смо вам ми проповедали, нека буде проклет.“ (Гал. 1:8).

Свети Гаврило, Јуродиви Христа, рекао је својој духовној деци да ће доћи времена када ће хришћанину бити тешко да се спаси — шта ће онда бити са неверником? Затим је говорио о последњим временима, о тешкоћама са којима се ми хришћани морамо суочити и о духовним очевима који, уместо да спасавају душе, уништавају их. Када су га питали по којим критеријумима треба бирати духовног оца, одговорио је: „По његовим делима.“ [1]

Данас се испуњавају речи нашег Господа: „да заведу и изабране – ако је могуће.“ (Марко 13:22). Видимо како, један по један, оци који су донедавно сматрани истакнутим, постепено духовно падају. Нарочито у ова последња времена, слепа послушност може се показати духовно кобном за безбрижне и неспремне хришћане.

Стална духовна будност је неопходна до самог краја, како бисмо уз помоћ Светог Духа могли разликовати вучје пастире [2] од добрих пастира и сачувати истинску веру и спасење наших душа, јер „ко истраје до краја, тај ће бити спасен“ (Матеј 24:13).

Истинско покајање Закхејево

„Закхеј пак стаде и рече Господу: „Види, Господе, даћу половину свога имања сиромасима, и ако сам од кога што изнудио, вратићу четвороструко.“ (Лука 19:8). Исто тако, када грешимо пред Богом и људима, морамо се покајати делима, а не само речима.

И иако је данас већ све јасно: од неправедног и неправичног прогона свештенства и лаика, од демонског уклањања Распетог Исуса Христа са Светог Олтара, од истрајавања у неправославним екуменским сарадње, од штетних последица експерименталне вакцинације, од прихватања дигиталног ропства и тако даље – све то сведочи о томе да остајемо непокајани, без страха Божјег, лишени и најмање воље да исправимо зло веровање и јерес које методично и подмукло продиру у нашу Цркву.

Исповедати Распетог Исуса Христа

„Сваки, дакле, који Мене призна пред људима, признаћу и Ја њега пред Оцем Својим који је на небесима.“ (Матеј 10:32)

„ми проповедамо Христа распетога – Јудејцима саблазан, многобошцима лудост“ (1. Кор. 1:23)

Свети Кирило (†387) нас упозорава у својим катихетским речима: „Дакле, прими Крст као свој први и непоколебљиви темељ и на њему гради све остало учење вере. Не одричи се Распетог. Ако се Њега одрекнеш, многи ће те због тога разобличити. Први који ће те разобличити Јуда издајник. Јер онај који је Њега издао, знао је да су Њега првосвештеници и старешине осудили на смрт.“ [3]

„А кад свану, договорише се сви првосвештеници и народне старешине против Исуса да га убију.“ (Матеј 27:1)

Епилог од Светог Јерарха

На крају, обратимо се речима увек памтљивог блаженопочитог епископа Августина Кантиотиса (†2010): „Тако је тада говорио Христос, љубљени моји, књижевницима и фарисејима. Али зар су од тада фарисеји нестали? Они постоје и данас и постојаће до скончања века. Зато и на крају Новог Завета, у Откривењу Јовановом, поново звуче друга „тешко" (Откр. 8:13; Откр. 18:10), упућена фарисејима последњих времена. И ако неко упита: „Зар је Бог зао и прети?", одговор ће бити овакав: Бог воли и жели спасење свих; зато и упозорава посредством тих „тешко", да би спречио зло, привео покајању и спасењу". [4]

Уз наше смирене молитве о стаду и пастирима наше Цркве.

Амин!

N.M.

Source: https://tasthyras.wordpress.com/ 

Translation from the original article in Greek

References

[1] Youth Office of the Holy Metropolis of Paphos, 17/1/2025 (from the spiritual work of the Metropolitan of Paphos Tychikos)

[2] St. John Chrysostom, Discourse on false prophets and false teachers (A’), PG 59.553-5, https://www.impantokratoros.gr/BAA6F00E.el.aspx

[3] St. Cyril Catechism XIII, The Cross, the Pride of the Church, Excerpt LH’

[4] https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=52680 (St. Panteleimon of Florina, 2/5/1983)