Διδαχές Πατροκοσμά - Ο Δίκαιος Κριτής

 

Ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ Λόγου

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ Θεός, ἀδελφοί μου, ὁ γλυκύτατος αὐθέντης καὶ Δεσπότης, ὁ ποιητὴς τῶν Ἀγγέλων καὶ πάσης νοητῆς καὶ αἰσθητῆς κτίσεως, παρακινούμενος ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν πολλήν του ἀγαθότητα ὁποὺ ἔχει εἰς τὸ γένος μας, σιμὰ εἰς ἄπειρα χαρίσματα ὁποὺ μᾶς ἐχάρισε καὶ μᾶς χαρίζει καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν καὶ ὥραν καὶ στιγμήν, ἐκαταδέχθη καὶ ἔγινε καὶ τέλειος ἄνθρωπος ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ ἀπὸ τὰ καθαρώτατα αἵματα τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, διὰ νὰ μᾶς κάμη νὰ ἔβγωμεν ἀπὸ τὰς χεῖρας τοῦ διαβόλου, καὶ νὰ μᾶς κάμῃ υἱοὺς καὶ κληρονόμους τῆς βασιλείας του, νὰ χαίρωμεν πάντοτε εἰς τὸν παράδεισον μαζὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους καὶ νὰ μὴ καιώμεθα εἰς τὴν κόλασιν μὲ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ τοὺς διαβόλους.

Ἡ Ἁγία Τριάς

Πρέπον καὶ εὔλογον εἶνε, χριστιανοί μου, καθὼς μανθάνομεν ἀπὸ τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον καὶ ἀπὸ τὰς θείας Γραφάς, ν᾿ ἀρχίζωμεν τὴν διδασκαλίαν μας ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ ὅταν τελειώσωμεν, νὰ εὐχαριστήσωμεν τὸν Θεόν· ὄχι πὼς εἶμαι ἄξιος ν᾿ ἀναφέρω τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου, ἀλλὰ ὁ Θεὸς καταδέχεται διὰ τὴν εὐσπλαγχνίαν του.

Ὁ πανάγαθος λοιπόν, ἀδελφοί μου, καὶ πολυέλεος Θεὸς εἶνε ἕνας, καὶ ὅποιος λέγει ὅτι εἶνε πολλοὶ θεοί, εἶνε διάβολος. Εἶνε δὲ καὶ Τριάς, Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα· μία φύσις, μία δόξα, μία βασιλεία, ἕνας Θεός.

Εἶνε δὲ ἀκατάληπτος, Κύριος ἀνερμήνευτος, παντοδύναμος, ὅλος φῶς, ὅλος χαρά, ὅλος εὐσπλαγχνία, ὅλος ἀγάπη. Δὲν ἔχομεν κανένα παράδειγμα νὰ παρομοιάσωμεν τὴν Ἁγία Τριάδα, ἐπειδὴ καὶ δὲν εὑρίσκεται ἄλλο εἰς τὸν κόσμον.

Μὰ διὰ νὰ λάβη παραμικρὴν βοήθειαν ὁ νοῦς μας, φέρνουν μερικὰ παραδείγματα οἱ θεολόγοι τῆς Ἐκκλησίας. Σιμὰ εἰς τὰ ἄλλα μᾶς φέρνουν καὶ τὸν ἥλιον. Ὁ ἥλιος ἠξεύρομεν ὅλοι πὼς εἶνε ἕνας, ἕνας εἶνε καὶ ὁ Θεός· καὶ καθὼς ὁ ἥλιος φωτίζει τοῦτον τὸν κόσμον τὸν αἰσθητόν, οὕτω καὶ ἡ Ἁγία Τριάς, ὁ Θεός, φωτίζει τὸν νοητόν. Εἴπομεν, ἀδελφοί μου, πῶς ὁ ἥλιος εἶνε ἕνας, μὰ εἶνε καὶ τρία μαζί· ἔχει ἀκτίνας, ὁποὺ ἔρχονται εἰς τὰ ὄμματά μας ὡσὰν γραμμαί, ὡσὰν κλωσταί· ἔχει καὶ φῶς, ὅπου ἐξαπλώνεται εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Μὲ τὸν ἥλιον ὁμοιάζομεν τὸν ἄναρχον Πατέρα, μὲ τὰς ἀκτίνας τὸν συνάναρχον Υἱόν, καὶ μὲ τὸ φῶς τὸ ὁμοούσιον Πνεῦμα.

Εἶνε καὶ ἄλλος τρόπος νὰ καταλάβετε τὴν Παναγίαν Τριάδα. Πῶς; Νὰ ἐξομολογηθῆτε καθαρά, νὰ μεταλάβετε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια μὲ φόβον καὶ μὲ εὐλάβειαν, καὶ τότε θὰ σᾶς φωτίση ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος νὰ καταλάβετε καλύτερα.

Αὐτὴν τὴν Παναγίαν Τριάδα ἡμεῖς οἱ εὐσεβεῖς καὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ δοξάζομεν καὶ προσκυνοῦμεν· αὐτὸς εἶνε ὁ ἀληθινὸς Θεός, καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Τριάδα ὅσοι λέγονται θεοὶ εἶνε δαίμονες. Καὶ ὄχι μόνον ἡμεῖς πιστεύομεν, δοξάζομεν, προσκυνοῦμεν τὴν Ἁγίαν Τριάδα, ἀλλὰ ὡσὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὡσὰν τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης, Προφῆται, Ἀπόστολοι, Μάρτυρες, Ἀσκηταὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα των διὰ τὴν ἀγάπην τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ ἠγόρασαν τὸν παράδεισον καὶ χαίρονται πάντοτε.

Ἡ πανταχοῦ παρουσία τοῦ Θεοῦ

Δὲν εὑρίσκεται τόπος ὁποὺ νὰ λείπη ὁ Θεός. Πρέπει καὶ ἡμεῖς οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοί, ὅταν θέλωμεν νὰ κάμωμεν καμμίαν ἁμαρτίαν, νὰ στοχαζώμεθα ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε μέσα εἰς τὴν καρδίαν μας, εἶνε πανταχοῦ παρὼν καὶ μᾶς βλέπει· νὰ ἐντρεπώμεθα τοὺς Ἀγγέλους, τοὺς Ἁγίους, καὶ μάλιστα τὸν ἄγγελον, τὸν φύλακα τῆς ψυχῆς μας, ὁποὺ μᾶς βλέπει. Ἀπὸ ἕνα μικρὸν παιδίον ἐντρεπόμεθα, ὅταν θὰ κάμωμεν τὴν ἁμαρτίαν, καὶ πῶς νὰ μὴν ἐντρεπώμεθα ἀπὸ τόσους Ἁγίους καὶ Ἀγγέλους;

Ἀγαπᾶτε τὸν Θεόν

Ὁ πανάγαθος καὶ πολυέλεος Θεός, ἀδελφοί μου, ἔχει πολλὰ καὶ διάφορα ὀνόματα· λέγεται καὶ φῶς, καὶ ζωή, καὶ ἀνάστασις. Ὅμως τὸ κύριον ὄνομα τοῦ Θεοῦ μας εἶνε καὶ λέγεται ἀγάπη.

Πρέπει ἡμεῖς, ἀνίσως καὶ θέλωμεν νὰ περάσωμεν καὶ ἐδῶ καλά, νὰ πηγαίνωμεν καὶ εἰς τὸν παράδεισον, καὶ νὰ λέγωμεν τὸν Θεόν μας ἀγάπην καὶ πατέρα, πρέπει νὰ ἔχωμεν δυὸ ἀγάπας· ἀγάπην εἰς τὸν Θεόν μας, καὶ εἰς τοὺς ἀδελφούς μας. 

Φυσικόν μας εἶνε νὰ ἔχωμεν αὐτὰς τὰς δυὸ ἀγάπας· παρὰ φύσιν εἶνε νὰ μὴ τὰς ἔχωμεν. Καὶ καθὼς ἕνα χελιδόνι χρειάζεται δυὸ πτερούγας διὰ νὰ πετᾶ εἰς τὸν ἀέρα, οὕτω καὶ ἡμεῖς χρειαζόμεθα αὐτὰς τὰς δυὸ ἀγάπας, διότι χωρὶς αὐτῶν εἶνε ἀδύνατον νὰ σωθῶμεν.

Καὶ πρῶτον ἔχομεν χρέος νὰ ἀγαπῶμεν τὸν Θεόν μας, διότι μας ἐχάρισε τόσην γῆν μεγάλην ἐδῶ νὰ κατοικῶμεν πρόσκαιρα, τόσες χιλιάδες φυτά, βρύσες, ποταμούς, θάλασσας, ἀέρα, ἡμέραν, νύκτα, οὐρανόν, ἥλιον κ.λπ. Ὅλα αὐτὰ διὰ ποῖον τὰ ἔκαμεν, εἰμὴ δι᾿ ἡμᾶς; Τί μᾶς ἐχρεώστει; Τίποτε.

Ὅλα χάρισμα· μᾶς ἔκαμεν ἀνθρώπους, δὲν μᾶς ἔκαμε ζῶα· μᾶς ἔκαμεν εὐσεβεῖς ὀρθοδόξους χριστιανούς, καὶ ὄχι ἀσεβεῖς αἱρετικούς· ἂν καὶ ἁμαρτάνωμεν χιλιάδες φορὲς τὴν ὥραν, μᾶς εὐσπλαγχνίζεται ὡσὰν πατέρας καὶ δὲν μᾶς θανατώνει νὰ μᾶς βάλῃ εἰς τὴν κόλασιν, ἀλλὰ περιμένει τὴν μετάνοιάν μας μὲ τὰς ἀγκάλας ἀνοικτάς, πότε νὰ μετανοήσωμεν, νὰ παύσωμεν ἀπὸ τὰ κακά, καὶ νὰ κάμωμεν τὰ καλά, νὰ ἐξομολογηθῶμεν, νὰ διορθωθῶμεν, νὰ μᾶς ἐναγκαλισθῆ, νὰ μᾶς βάλῃ εἰς τὸν παράδεισον νὰ χαιρώμεθα πάντοτε.

Ἀγαπᾶτε τὸν πλησίον

Ἡμεῖς ὄχι μόνον δὲν ἔχομεν τὴν ἀγάπην, ἀλλὰ ἔχομεν τὸ μίσος καὶ τὴν ἔχθραν εἰς τὴν καρδίαν μας καὶ μισοῦμεν τοὺς ἀδελφούς μας· ἔρχεται ὁ πονηρὸς διάβολος καὶ μᾶς πικραίνει καὶ βάνει τὸν θάνατον εἰς τὴν ψυχήν μας καὶ περνοῦμεν καὶ ἐδῶ κακά, καὶ πηγαίνομεν εἰς τὴν κόλασιν καὶ καιόμεθα πάντοτε.

Δευτέρα Παρουσία καὶ Κρίσις

Καὶ τότε θέλει λάμψει ὁ πανάγιος Σταυρὸς εἰς τὸν οὐρανὸν τρεῖς φορὲς περισσότερον ἀπὸ τὸν ἥλιον· καὶ θέλει λάμψει ὁ πανάγαθος Θεός, ὁ γλυκύτατος Ἰησοῦς Χριστός, χίλια μεράδια λαμπρότερος ἀπὸ τὸν ἥλιον, καὶ νὰ ἀναστήσῃ ὅλον τὸν κόσμον, τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα, καὶ νὰ εἴμαστε ὅλοι εἰς μίαν ἡλικίαν, τριαντατριῶν χρόνων ἡλικίαν. Καὶ θέλει εἶνε ὅλα τὰ πρόσωπα ἀπὸ τοὺς δικαίους λαμπρὰ καὶ εὔμορφα ὡσὰν τὸν ἥλιον καὶ τοὺς Ἀγγέλους, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ θέλουν εἶνε μαῦρα τὰ πρόσωπα ὡσὰν ἀράπικα καὶ ἀκόμα ἀσχημότερα.

Καὶ τοὺς δικαίους θέλει τοὺς φωνάξει μὲ μίαν μεγάλην γλυκείαν καὶ πολλὰ ἠγαπημένην φωνήν, ὡσὰν πατέρας ὁποὺ νὰ ἔχῃ ἕνα υἱὸν μόνον πολλὰ ἠγαπημένον· καὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὡσὰν κριτὴς φοβερός μὲ κάκητα θέλει τοὺς διώξει ἀπὸ τὸ πρόσωπόν του.

Καὶ θέλει ἀνοίξει ὁ Κύριος ἕναν πύρινον ποταμὸν ὡσὰν θάλασσαν, νὰ φλογίση τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς καὶ νὰ καίγωνται μέσα πάντοτε. Καὶ τότε θέλει εἰπῇ τοὺς εὐσεβεῖς χριστιανούς, τοὺς δικαίους: Ἐλᾶτε, παιδιά μου, νὰ σεβῆτε εἰς τὸν παράδεισον, νὰ χαίρεσθε καὶ νὰ εὐφραίνεσθε ἀντάμα μὲ τοὺς Ἀγγέλους, ὅτι πολλὰ κακὰ ἐβαστάξατε διὰ τὴν ἰδικήν μου ἀγάπην.

Καὶ τώρα ἡμεῖς τί νὰ εἴμαστε τάχα, ἁμαρτωλοὶ ἢ δίκαιοι; Εἰ μὲν καὶ εἴμαστε δίκαιοι, καλότυχοι καὶ τρισμακάριοι· καὶ ἀνίσως εἴμαστε ἁμαρτωλοί, πρέπει τώρα, ὅπου ἔχομεν καιρόν, νὰ μετανοήσωμεν, νὰ διορθωθῶμεν.

Πηγή: Αποσπάσματα από τις Διδαχές Α' και Η' του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού (†1779)
http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/patrokosmas/didaxai.htm 

 

Οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν

Μνήμη των Αγίων 26 Οσιομαρτύρων Ζωγραφίτων (†1280)

Τιμή Αγίου σημαίνει μίμηση Αγίου.

Η τακτικη ανάγνωση του βίου των Αγίων μας, προσφέρει ζωντανό παράδειγμα της εφαρμογής του Ευαγγελίου στην ζωή μας.

Απόσπασμα από Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι Εἰκοσιὲξ Οσιομάρτυρες Ζωγραφῖται, οἱ ἐλέγξαντες τοὺς λατινόφρονας, τόν τε βασιλέα Μιχαὴλ καὶ τὸν Πατριάρχην Βέκκον, ἐπάνωθεν τοῦ Πύργου πυρὶ τελειοῦνται.

Επειδή τὸ Ἅγιον Ὄρος πάντοτε καὶ ἦτο καὶ εἶναι ὁ πρόβολος καὶ τὸ στήριγμα τῆς πασχούσης ἐν τῇ Ἀνατολῇ Ἐκκλησίας, διὰ τοῦτο οἱ Λατῖνοι, ἵνα καταστρέψωσι τὸ θεμελιῶδες τοῦτο στήριγμα τῆς Ὀρθοδοξίας, εἰσεπήδησάν ποτε καὶ εἰς αὐτό, πείθοντες διὰ λόγων, ἐξαπατῶντες διὰ χρημάτων καὶ ὑποσχέσεων, καὶ καταναγκάζοντες διὰ τῶν ἀπειλῶν καὶ τῆς τυραννικῆς μέχρι μαρτυρίου βίας, ὅπως ἀναγνωρισθῇ καὶ ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὄρει ἡ ἐξουσία τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης.

Πλὴν ὅμως ὀλίγοι τινὲς δειλοκάρδιοι ἐπείθοντο εἰς τοῦτο· οἱ δὲ πλείονες αὐτῶν ἐπεσφράγισαν διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος τὴν ἑαυτῶν ὁμολογίαν, καὶ διὰ τῆς σταθερότητος αὐτῶν ἐξήλεγξαν τὴν ἱερόσυλον τοῦ Πάπα οἰκειοποίησιν τῆς ἐξουσίας καὶ τοῦ πεπλασμένου ὀνόματος ὡς τοποτηρητοῦ τοῦ Χριστοῦ, ὅστις εἷς καὶ μόνος καὶ ἦτο καὶ εἶναι καὶ θὰ εἶναι εἰς τοὺς αἰῶνας, ἡ κεφαλὴ τῆς Ἁγίας αὐτοῦ Ἐκκλησίας. Ἵνα δὲ παρεκκλίνωσι οἱ Μοναχοὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἰς τὰ τῆς Ρώμης καὶ τοῦ Πάπα σαθρὰ δόγματα, συνήργει δυστυχῶς καὶ ὁ τότε αὐτοκράτωρ τῆς Κωνσταντινουπόλεως Μιχαὴλ ὁ Παλαιολόγος, καὶ ὁ Πατριάρχης αὐτῆς Ἰωάννης Βέκκος.

Οὗτοι λοιπὸν ἦλθον εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος μετὰ στρατιωτικῆς δυνάμεως, καὶ ἀφοῦ ἔπραξαν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔπραξαν εἰς τὰς ἄλλας Μονάς, ἦλθον τελευταῖον καὶ εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τοῦ Ζωγράφου, πῦρ καὶ μανίαν πνέοντες κατὰ τῶν οἰκούντων αὐτὴν Μοναχῶν.

Κατ’ ἐκεῖνον δὲ τὸν φρικτὸν καὶ φοβερὸν διὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος καιρόν, πλησίον τῆς Μονῆς Ζωγράφου ἠγωνίζετο κατὰ μόνας εἷς Μοναχός, ἔχων συνήθειαν ἱερὰν νὰ ἀναγινώσκῃ πολλάκις καθ’ ἑκάστην τὸν Ἀκάθιστον Ὕμνον τῆς Θεοτόκου ἐνώπιον τῆς θείας Εἰκόνος αὐτῆς.

Ἐν μιᾷ λοιπὸν τῶν ἡμερῶν, ὅτε εἰς τὰ χείλη τοῦ Γέροντος ἀντηχοῦσεν ὁ Ἀρχαγγελικὸς ἀσπασμὸς τῆς Ὑπεραγίας Παρθένου Μαρίας, τὸ «Χαῖρε», ἀκούει αἴφνης ὁ Γέρων ἐκ τῆς ἁγίας αὐτῆς Εἰκόνος τοὺς ἑξῆς λόγους·

«Χαῖρε καὶ σύ, Γέρον τοῦ Θεοῦ!»· ὁ δὲ Γέρων ἐγένετο ἔντρομος.

«Μὴ φοβοῦ», ἐξηκολούθησεν ἡσύχως ἡ ἐκ τῆς Εἰκόνος θεομητορικὴ φωνή,

«ἀλλ’ ἀπελθὼν ταχέως εἰς τὴν Μονήν, ἀνάγγειλον εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ εἰς τὸν Καθηγούμενον ὅτι οἱ ἐχθροὶ ἐμοῦ τε καὶ τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν.

Ὅστις λοιπὸν ὑπάρχει ἀσθενὴς τῷ πνεύματι, ἐν ὑπομονῇ ἂς κρυφθῇ, ἕως ὅτου παρέλθῃ ὁ πειρασμός· οἱ δὲ ἐπιθυμοῦντες μαρτυρικοὺς στεφάνους ἂς παραμείνωσιν ἐν τῇ Μονῇ· ἄπελθε λοιπὸν ταχέως».

Περί «Σεξουαλικής Διαπαιδαγωγήσεως» στα σχολεία

Αποφράδες ημέρες για την Κύπρο μας, η 25η Μαΐου και 2α Δεκεμβρίου 2022, αφού η Κυπριακή Βουλή, απερισκέπτως εψήφισε νόμους σχετικά με την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία, σε όλες τις ηλικίες, προκαλούσα έτσι θλίψη και πόνο σε κάθε λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο.

Με πρόσχημα δήθεν την αποφυγή σεξουαλικής κακοποιήσεως, προχωρούμε σε ξένες προς την διαχρονική Ορθόδοξο Παράδοση μας διδαχές, που θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια, συν τοις άλλοις, και σε ωμή προπαγάνδα υπέρ του πανσεξουαλισμού, του τρανσεξουαλισμού, και γενικώς της κάθε σεξουαλικής διαστροφής, με απρόβλεπτες συνέπειες στις αθώες παιδικές ψυχές και στην κοινωνία εν γένει.

Για χάριν μερικών δωσίλογων της «Νέας Τάξης Πραγμάτων», που χασάπεψαν τα ήθη και τις αξίες της οικογένειας και της κοινωνίας, ψηφίστηκαν νομοθεσίες εγκληματικές και βλάσφημοι, ενάντια στις διδαχές του Ευαγγελίου και της Πίστεως μας.

Η Αγία Γραφή τονίζει επανειλημμένως ότι ο Θεός εποίησεν δύο και μόνον φύλα, «Άρσεν και Θήλυ», ενώ τώρα το διεφθαρμένο σύστημα αναγγέλει πλασματικώς πλείστα όσα φύλα, όπως: «δυσφορία φύλου», «misgendering», «intersex», «bisexual», «demisexual», «ασέξουαλ», «τρανσέξουαλ», κ.α., όσα επινοούν χαλασμένα και άρρωστα μυαλά.

Επαισχύντως ψηφίστηκαν οι τοιούτοι νόμοι, και αφαιρείται η φροντίδα των παιδιών από τους ίδιους γονείς, τους ιερείς, τους εντεταλμένους πνευματικούς, ούτως ώστε εάν κάποιος έφηβος έχει έστω και απλό προβληματισμό σεξουαλικής κατευθύνσεως, να μην έχει το δικαίωμα κανείς πλέον να τον βοηθήσει, με επαπειλούμενες ποινές, μέχρι και φυλακίσεως. Τοποθετούνται δια του τρόπου αυτού, σε Ορθόδοξη χώρα, στην ίδια γραμμή, οι ιμάμηδες, οι βραχμάνοι, οι σαμάνοι κ.ο.κ.

Κυριολεκτικά παραδίδονται τα παιδιά μας σε χέρια αδιστάκτων ανθρώπων, εις ένα παγκόσμιο σύστημα διαφθοράς, που τα προσφέρει βορά στο Μολώχ και τον Βαάλ της διαστροφής και της καταστροφής.

Τίς η χρεία λοιπόν της ούτω διατυμπανιζομένης «Σεξουαλικής Αγωγής», ει μη μόνον να διαπαιδαγωγηθούν τα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια, στο να αμαρτάνουν σαρκικά από παιδικής ηλικίας, χωρίς ντροπή, χωρίς δισταγμούς, χωρίς ενδοιασμούς, πνίγοντας έτσι την αθώα ένθεον συνείδηση τους; Πώς είναι δυνατόν αυτά τα παιδιά να μπορέσουν να φτιάξουν σωστές, και σοβαρές οικογένειες; Ή πώς θα ξεφύγουν από καταστροφικά σαρκικά ατοπήματα, αφού εκπαιδεύονται σ’ αυτά από μικράς ηλικίας;

Εάν ζούσε σήμερα ο Άγιος Πατροκοσμάς, ο οποίος πάλεψε κυριολεκτικά για να κτιστούν σχολεία επί Τουρκοκρατίας ούτως ώστε να μορφώνονται «κατά Θεόν» τα παιδιά μας, θα μας προέτρεπε τώρα να χαλάσουμε τα σχολεία, ίσως δυνηθεί και γλυτώσει κάποιο παιδί από τον επαπειλούμενον όλεθρον.

Έπρεπε στην «πονηρά και μοιχαλίδα» εποχή μας τα παιδιά να διδάσκονται την σεμνότητα, την αγνότητα, την σωφροσύνη, γιατί όχι και την παρθενία για να εξέλθουν νικητές από τις απατηλές και ψυχοσωματικές σειρήνες της σαρκός.

Αυτήν την διαπαιδαγώγησιν έπρεπε να την αναλάβουν οι μόνοι ενδεδειγμένοι, που είναι οι πιστοί γονείς και οι εντεταλμένοι διδάσκαλοι και πνευματικοί της Εκκλησίας.

Και μόνον το γεγονός ότι στη Χριστιανικήν Διδασκαλία και Γραμματεία δεν υπάρχει πουθενά χρησιμοποιουμένη απο τους Αγίους Πατέρας η λέξη «σέξ» δείχνει ότι η λέξη σημαίνει υποχώρηση του ανθρώπου στα σαρκικά πάθη και δή στην άκρατον ήδονην, που τελικώς καταβαραθρώνει τον άνθρωπο στην κόλαση.

Προφανώς τίποτε δεν τροχιοδρομείται τυχαίως. Όλα είναι προσχεδιασμένα και σε παγκόσμια κλίμακα, από οργανισμούς όπως ο «IPPF» (Διεθνής Ομοσπονδία Οικογενειακού Προγραμματισμού), ο Π.Ο.Υ. (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) κ.ά., και έτσι, η μια χώρα μετά την άλλην, παγιδευμένες από αυτούς, ψηφίζουν επαίσχυντες νομοθεσίες και αποδέχονται ανοήτως αυτό  το όνειδος στην επικράτεια τους. Ένας Οργανισμός, που χρηματοδοτείται και διοικείται από μίαν και μόνον στανικήν «περίφημον οικογένεια», τι εμπιστοσύνη είναι δυνατόν να έχει ο κάθε εχέφρων σ’ αυτά, που ανεξελέγκτως προωθεί και διδάσκει ο τοιούτος Οργανισμός;

Ορθόδοξοι Χριστιανοί, εμείς, που με το βάπτισμα μας αποταχθήκαμε «τα έργα και την πομπή και την λατρεία και τους αγγέλους του διαβόλου», τώρα πως είναι δυνατόν να «συντάσσωμεν και παρατάσσωμεν» τα αθώα παιδιά μας στα δίκτυα και πλεκτάνες του παμπόνηρου διαβόλου, με ολέθρια αποτελέσματα, που αναποφεύκτως ήδη επέρχονται και θα πραγματοποιηθούν συντόμως;

Είναι γνωστόν ότι χώρες που προηγήθηκαν και εφάρμοσαν αυτές τις «διαπαιδαγωγήσεις», ομολογούν εκ τών υστέρων ότι «παταγωδώς αποτύχαμε στα σχέδια μας». Εμείς λοιπόν γιατί προστρέχουμε σ’ αυτούς και πορευόμεθα ως ουραγοί στο να τους μιμηθούμε εθελοτυφλούντες και τους ακολουθούμε;

Απευθυνόμεθα εν τέλει υικώς και μετά μεγίστου πόνου ψυχής προς την Αγιωτάτην Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας μας: Είναι πασιφανές ότι οι πολιτικοί άρχοντες της πατρίδος μας δέχονται πιέσεις από ξένα κέντρα δια να ψηφίσουν νόμους και να εφαρμόσουν πολιτικές, που πλήττουν την Ελληνορθόδοξον Παράδοση μας, αυτήν που μας κράτησε ζωντανούς, ψυχή τε και σώματι, μέσα στους αιώνες! Πολλοί από αυτούς, τους πολιτικούς μας, φρονούμεν ότι θέλουν μεν να αντισταθούν, όμως νοιώθουν αδύναμοι και μόνοι! Η Μητέρα Εκκλησία αναμένεται όπως με σθεναρό και ξεκάθαρο λόγον στηρίξει πάντας τους υγιώς σκεπτομένους, ώστε να ενθαρρυνθούν και να αντισταθούν στην «Νέα Τάξη Πραγμάτων».

Εμείς, η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου δια του παρόντος κειμένου μας, ομολογούμεν ευθαρσώς, σθεναρώς, και απεριφράστως ότι διαφωνούμεν πλήρως με αυτήν την «αγωγήν», που προγραμματίζεται να εισβάλει ως νέος και φοβερός Αττίλας στα σχολεία μας και να δηλητηριάσει θανασίμως τα παιδιά μας.

Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, Νοέμβριος 2023, Κύπρος 

Πηγή: https://orthros.eu/ειδήσεις-και-σχόλια/εἰδήσεις/1663-imstavr_sexdiap.html 

Η Σταυρική Θυσία του Χριστού (Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας)

Κατά την Έξοδο από την Αίγυπτο (15ος αιώνας π.Χ.), ο λαός δοκιμαζόμενος από το Θεό, εάν είναι πιστός και Τον αγαπά, εγόγγυζε επάνω στις δοκιμασίες. Όπως κάνουμε κι εμείς, και πρώτος εγώ, που γογγύζουμε.

Ο Μωυσής τότε ευσπλαχνιζόμενος το λαό γονάτισε και είπε: «Θεέ μου, σήκωσε αυτόν τον πειρασμό. Εμπόδισε τα φίδια να δαγκώνουν τους ανθρώπους. Συγχώρησέ τους».

Λέει ο Θεός: «Φτιάξε ένα χάλκινο φίδι. ύψωσέ το επάνω σ’ ένα κοντάρι και φώναξε στο λαό: Όποιος κοιτάζει αυτό το φίδι, θα θεραπεύεται από τα δαγκώματα, τα οποία του έκαμαν τα φίδια». Και πράγματι έκανε αυτό το χάλκινο φίδι, το σήκωσε ψηλά, και όσοι το κοιτούσαν, εθεραπεύοντο.

Αυτό το φίδι ήταν προτύπωσις του Χριστού, που υψώθηκε επάνω στον Σταυρό. Αυτό το αναφέρει ο Χριστός και στο Ευαγγέλιο, για να προμηνύσει την σημασία της σταυρικής Του θυσίας: «Καθώς ο Μωυσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω, ούτως υψωθήναι δει τον υιόν του ανθρώπου, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον» (Ιωαν. 3,14).

Δηλαδή, όπως ο Μωυσής έστησε ψηλά το φίδι και εκείνοι, που το κοιτούσαν εθεραπεύοντο, έτσι και εγώ, ο Χριστός, πρέπει να υψωθώ επάνω στο Σταυρό. και όποιοι θα κοιτάζετε με πίστη εμένα επάνω στο Σταυρό, θα θεραπεύεσθε από τα δαγκώματα των φιδιών της αμαρτίας και δεν θα πεθάνετε, αλλά θα έχετε αιώνια ζωή.

Πώς λοιπόν θεραπεύεται ο άνθρωπος; Κοιτάζοντας τον Εσταυρωμένο. Να σκεπτώμεθα ότι εμείς είμεθα οι ένοχοι, που ωδηγήσαμε εκεί το Θεό.

Και για μας όλα αυτά τα υπέστη, για τη δική μας αγάπη, για μας, που δεν είμασταν άξιοι να δεχθούμε αυτή τη θυσία Του!

Περισσότερο δε από όλους τους ανθρώπους, εγώ είμαι ο αίτιος αυτής της θλιβερής καταστάσεως, που υπέμεινε ο Θεός επί της γης!

Όταν θα πάμε στο Δικαστήριό Του, για να κριθούμε, θα μας δείξη την Άχραντο Κεφαλή Του με τις πληγές από το ακάνθινο στεφάνι, την πλευρά Του λογχευμένη, την πλάτη Του μαστιγωμένη, τα Άγια Χέρια και τα Πόδια Του τρυπημένα από τα καρφιά τα φοβερά του χαλκιά!

Τί θα έχουμε τότε, να Του απαντήσουμε; Εμείς γι’ Αυτόν τί κάναμε; Πώς ανταποκριθήκαμε; Τί του αντιπροσφέραμε; Εγώ προσωπικά, το λέω για τον εαυτό μου. μηδέν. Μία σωρεία αμαρτημάτων προσφέρουμε. Να, η ανταπόδοσίς μας ποια είναι. Αντί του μάννα, χολή. Αυτός μας έδωσε το μάννα, τον εαυτό Του ολόκληρο κι εμείς Τον ποτίσαμε με την χολή των αμαρτιών μας. Αυτή είναι η «ευγνωμοσύνη» μας για τη Θεία Του Σταύρωση!

Οσίου Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτη—Αριζόνας (†2019)

Πηγή: Η Σταυρική Θυσία του Χριστού, Πατρικές ομιλίες, Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

https://www.impantokratoros.gr/stavrikh-thisia.el.aspx 

Διδαχές Πατροκοσμά - Για τον άνδρα και την γυναίκα

Ὅταν ἔκαμεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνδρα, ἔλαβεν ὁ πανάγαθος μίαν πλευρὰν ἀπ᾿ αὐτὸν καὶ ἔκαμε τὴν γυναίκα, καὶ τοῦ τὴν ἔδωκε διὰ σύντροφον. Ἴσια τὴν ἔκαμεν ὁ Θεὸς τὴν γυναίκα μὲ τὸν ἄνδρα, ὄχι κατωτέρα.

Ἀνίσως, ἀδελφοί μου, καὶ θέλετε νὰ εἶσθε καλύτεροι οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὰς γυναῖκας, πρέπει νὰ κάμνετε καὶ ἔργα καλύτερα ἀπὸ αὐτάς· εἰ δὲ καὶ αἱ γυναῖκες κάμνουν καλύτερα καὶ πηγαίνουν εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἡμεῖς εἰς τὴν κόλασιν, τί μᾶς ὠφελεῖ;

Εἴμεθα ἄνδρες καὶ κάμνομεν χειρότερα. Ἐγὼ βλέπω ἐδῶ ποὺ περιπατῶ καὶ διδάσκω· εἶπα ἕνα λόγον διὰ τὰς γυναῖκας καὶ σκέπτονται νὰ ρίψουν τὰ περιττὰ σκουλαρίκια, δακτυλίδια, καὶ μὲ ἤκουσαν εὐθύς.

Καὶ τὰ φορέμετά σου νὰ εἶνε ταπεινά, καὶ τὸ φαγί σου καὶ τὸ πιοτό σου, καὶ ὅλη σας ἡ συμπεριφορὰ νὰ εἶνε χριστιανική, διὰ νὰ δίδετε καλὸν παράδειγμα καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Ὁ ἄνδρας, ἀδελφοί μου, ἐγέννησε τὴν γυναίκα ἀπὸ τὴν πλευράν του χωρὶς γυναίκα, καὶ πάλιν ἔγινε γερός. Ἐδανείσθη ἐκείνη τὴν πλευρὰν ἀπὸ τὸν ἄνδρα καὶ τὴν ἐχρεωστοῦσε.

Ἐγεννήθησαν ὡσὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ γυναῖκες εἰς τὸν κόσμον, ἀλλὰ δὲν ἐφάνη καμία ἀξία νὰ γεννήση ἄνδρα, νὰ πληρώση τὴν πλευρὰν ὁποὺ ἐχρεωστοῦσε, παρὰ ἡ Δέσποινα Θεοτόκος, ὁποὺ ἠξιώθη διὰ τὴν καθαρότητά της καὶ ἐγέννησε τὸν γλυκύτατον Χριστὸν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, χωρὶς ἄνδρα, παρθένος, καὶ πάλιν ἔμεινε παρθένος, καὶ ἐπλήρωσεν ἐκείνην τὴν πλευράν. 

Πρέπει καὶ σύ, ὦ ἄνδρα, νὰ μὴ μεταχειρίζεσαι τὴν γυναῖκα σου ὡσὰν σκλάβα, διότι πλάσμα τοῦ Θεοῦ εἶνε καὶ ἐκείνη καθὼς καὶ σύ.

Τόσον ἐσταυρώθηκεν ὁ Θεὸς δι᾿ ἐσέ, ὅσον καὶ δι᾿ ἐκείνην. Πατέρα λέγεις ἐσὺ τὸν Θεόν, πατέρα τὸν λέγει καὶ ἐκείνη. Ἔχετε μίαν πίστιν, ἕνα βάπτισμα·

Δὲν τὴν ἔχει ὁ Θεὸς κατωτέραν. Διὰ τοῦτο δὲν τὴν ἔκαμεν ἀπὸ τὸ κεφάλι, διὰ νὰ μὴ καταφρονῆ τὸν ἄνδρα. Ὁμοίως πάλιν δὲν τὴν ἔκαμεν ἀπὸ τὰ ποδάρια, διὰ νὰ μὴ καταφρονῆ ὁ ἄνδρας τὴ γυναίκα. (Διδαχής Α')

Οἱ ἄνδρες ν᾿ ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας σας· καὶ ἂν ἡ γυναίκα σου εἶνε κακὴ καὶ τὴν ὑπομένῃς καὶ τὴν συμβουλεύῃς, ἔχεις μισθὸν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ὁμοίως καὶ αἱ γυναῖκες νὰ ἀγαπᾶτε καὶ νὰ ὑποτάσσεσθε εἰς τοὺς ἄνδρας, διότι μὲ τὴν ὑπομονὴν καὶ ὑπακοὴν εἰς τὸ καλὸν ἔχετε μισθὸν εἰς τὴν ψυχήν σας. Καὶ ἂν ἔχῃ καὶ κανένα σφάλμα, νὰ τὸ παραβλέπετε, διότι ὁ ἄνδρας ἔχεις περισσοτέρας φροντίδας ἀπὸ τὴν γυναίκα.

Λοιπὸν πρέπει ἀμφότεροι ν᾿ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. 

Ὁμοίως καὶ τὰ τέκνα νὰ τιμᾶτε καὶ νὰ σέβεσθε τοὺς γονεῖς σας, διότι ὅστις δὲν τιμᾶ καὶ δὲν ὑπακούει τοὺς γονεῖς του εἰς τὸ καλόν, κολάζεται.

Ὑπεράνω ὅλων ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Πάλιν, ἔτυχεν οἱ γονεῖς σου καὶ ἠρνήθησαν τὸν Χριστὸν καὶ σὲ παρακινοῦν καὶ σὲ νὰ τὸν ἀρνηθῆς; Τότε νὰ μὴν ἀκούσῃς, καὶ ἔχεις μισθὸν ἀπὸ τὸν Θεόν, καθὼς ἔκαμεν ὁ Ἀβραάμ, ὁποὺ τὸν ἔστειλεν ὁ πατήρ του Θαρά, ὁ εἰδωλολάτρης, νὰ φέρη ἕνα πρόβατον νὰ θυσιάση εἰς τὰ εἴδωλα. (Διδαχής Γ')

Πηγή: Οι Διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού (†1779)

http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/patrokosmas/didaxai.htm

Οι Δέκα Εντολές

Στο βιβλίο της Εξόδου, ο Προφήτης Μωϋσής αναγγέλλει τις Δέκα Εντολές. Ο Θεός τις χάραξε σε λίθινες πλάκες ως έργο Του (Έξ. 32,16) και τις έδωσε στον Μωϋσή στο Όρος Σινά. (15ος αιώνας π.Χ.)

Οι εντολές αυτές δόθηκαν στον άνθρωπο μετά τον κατακλυσμό του Νώε (33ος αιώνας π.Χ.), τότε, που η αμαρτία κατέκλυσε τον κόσμο και ξεχείλισε το ποτήρι της δικαίας οργής του Θεού. (Γεν. 6,11-13)

Η πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο, ήταν στον Αδάμ (55 αιώνας π.Χ.) τον οποίο έθεσε στον Παράδεισο—της ευτυχίας και μακαριότητας, για να εργάζεται και να τον φυλάσσει. Η εντολή αυτή του Θεού προς τους πρωτοπλάστους ήταν “να μην φάνε από συγκεκριμένο καρπό”. (Γεν. 2,15-17)

Στο βιβλίο του Δευτερονομίου, το οποίο γράφτηκε μεταγενέστερα της Εξόδου, γίνεται μια δευτέρα επέκταση (επεξήγηση) του Νόμου από τον Μωϋσή, όπου καλείται ο λαός να μάθει και να φυλάξει τον Λόγο του Θεού.

Οι 10 εντολές του Θεού είναι ιεραρχικά γραμμένες, με τις 4 πρώτες να αφορούν τα καθήκοντα μας απέναντι στον Θεό, και τις υπόλοιπες 6 να αφορούν την σχέση μας ως προς τον συνάνθρωπο μας, δηλ. “τον πλησίον μας”.

Έτσι, με όλα αυτά εις γνώση του ανθρώπου, δεν δικαιολογείται η άγνοια για τους διδασκάλους, αλλά ούτε και για τον λαό που επίσης οφείλει να γνωρίζει και να μαθητεύει στον Νόμο του Θεού.

Η ανάγκη της κοινωνία μας για υπενθύμιση των εντολών του Θεού

Σήμερα είναι ανάγκη να γυρίσουμε πίσω στην υπενθύμιση των 10 εντολών της Παλαιάς Διαθήκης, διότι:

α) Κάνουμε κατάχρηση της ελευθερίας που μας έδωσε ο Θεός, χωρίς να την έχουμε συνδεδεμένη με την αγάπη Του.

β) Έχουμε τόσο πολύ χοντρύνει στην ψυχή μας ώστε πρέπει να γυρίσουμε ξανά στο σχήμα του Νόμου του Θεού.

Θα μπορούσε να λεχθεί, ότι όπως ονομαστικά περιγράφονται οι εντολές, αποτελούν ένα προστατευτικό κάγκελο που μας περιφρουρεί για να μην σκοντάψουμε, έτσι ας φέρουμε το παράδειγμα της αξίας του προστατευτικού κάγκελου σε ένα βρεφικό κρεβατάκι για να μην πέσει το μωρό από απροσεξία.

Πως συνδέονται οι εντολές στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη; 

Όταν ρώτησαν τον Ιησού, διδάσκαλε ποια είναι η μεγαλύτερη εντολή στο Νόμο; Ο Κύριος απάντησε—Ν’ αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου μ’ όλη την καρδία σου και μ’ όλη την ψυχή σου και μ’ όλο τον νου σου—Αυτή είναι η πρώτη και μεγαλύτερη εντολή.

Δεύτερη όμοια με αυτή, είναι—Ν’ αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου—και σ’ αυτές τις δύο εντολές στηρίζονται όλος ο Νόμος και η διδασκαλία των Προφητών. (Ματθ. 22,36-40)

Οι Δέκα Εντολές (αρχικό κείμενο με σύντομη μετάφραση)

"Και ἐλάλησε Κύριος πάντας τοὺς λόγους τούτους λέγων (Εξ. 20,1-17):"

1 ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, ὅστις ἐξήγαγόν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐξ οἴκου δουλείας. οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ.

Εγώ είμαι Κυριος ο Θεός σου. Να μην υπάρχουν για εσένα άλλοι θεοί.

2 οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον, οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα, ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς. οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς, οὐδὲ μὴ λατρεύσεις αὐτοῖς· ἐγὼ γάρ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής, ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τοῖς μισοῦσί με καὶ ποιῶν ἔλεος εἰς χιλιάδας τοῖς ἀγαπῶσί με καὶ τοῖς φυλάσσουσι τὰ προστάγματά μου.

Να μην κατασκευάσεις ποτέ για τον εαυτό σου είδωλο. Να μην τα προσκυνήσεις, ούτε να τα λατρέψεις.

3 οὐ λήψει τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπί ματαίῳ· οὐ γὰρ μὴ καθαρίσῃ Κύριος ὁ Θεός σου τὸν λαμβάνοντα τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐπὶ ματαίῳ.

Να μην επικαλείσαι το όνομα Κυρίου μάταια και ανευλαβώς.

4 μνήσθητι τὴν ἡμέρα τῶν σαββάτων ἁγιάζειν αὐτήν. ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου· τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου· οὐ ποιήσεις ἐν αὐτῇ πᾶν ἔργον, σὺ καὶ ὁ υἱός σου καὶ ἡ θυγάτηρ σου, ὁ παῖς σου καὶ ἡ παιδίσκη σου, ὁβοῦς σου καὶ τὸ ὑποζύγιόν σου καὶ πᾶν κτῆνός σου καὶ ὁ προσήλυτος ὁ παροικῶν ἐν σοί. ἐν γὰρ ἓξ ἡμέραις ἐποίησε Κύριος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς καὶ κατέπαυσε τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ· διὰ τοῦτο εὐλόγησε Κύριος τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην καὶ ἡγίασεν αὐτήν. 

Να θυμάσαι να κρατάς την ημέρα του “Σαββάτου” ιερά και αγία. Έξι ημέρες θα εργάζεσαι και την έβδομη ημέρα θα την αφιερώνεις στον Κύριο και Θεό σου. Διότι, σε έξι ημέρες δημιούργησε ο Κύριος τον κόσμο, και κατέπαυσαι κατά την έβδομη ημέρα.

Με την Ανάσταση του Κυρίου μας, “τη μία των σαββάτων” δηλ. η Κυριακή, καθιερώθηκε ως ημέρα του Κυρίου. (Πραξ. 20,7)

5 τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται, καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένῃ ἐπὶ τῆς γῆς τῆς ἀγαθῆς, ἧς Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσί σοι. 

Τιμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, για να έχεις ευημερία και μακροζωία.

6 οὐ μοιχεύσεις.

Μη μοιχεύσεις.

7 οὐ κλέψεις.

Μη κλέψεις.

8 οὐ φονεύσεις.

Μη φονεύσεις.

9 οὐ ψευδομαρτυρήσεις κατὰ τοῦ πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδῆ.

Μη ψευδομαρτυρήσεις κατά του πλησίον σου.

10 οὐκ ἐπιθυμήσεις τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον σου. οὐκ ἐπιθυμήσεις τὴν οἰκίαν τοῦ πλησίον σου οὔτε τὸν ἀγρὸν αὐτοῦ οὔτε τὸν παῖδα αὐτοῦ οὔτε τὴν παιδίσκην αὐτοῦ οὔτε τοῦ βοὸς αὐτοῦ οὔτε τοῦ ὑποζυγίου αὐτοῦ οὔτε παντὸς κτήνους αὐτοῦ οὔτε ὅσα τῷ πλησίον σου ἐστί.

Μην επιθυμήσεις την γυναίκα του πλησίον σου, και γενικώς τίποτε που ανήκουν στον πλησίον σου.

"Καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἑώρα τὴν φωνὴν καὶ τὰς λαμπάδας καὶ τὴν φωνὴν τῆς σάλπιγγος καὶ τὸ ὄρος τὸ καπνίζον· φοβηθέντες δὲ πᾶς ὁ λαὸς ἔστησαν μακρόθεν" (Εξ. 20,18) 

Αναφορές

[1] π. Αθανασίου Μυτιληναίου, Ομιλία 4η: Δευτερονόμιον (Δευτ. 5,1-7), 12/1/1981, Εἰσαγωγή εἰς τάς Δέκα ἐντολάς. Ἐντολή 1η – Ἀνάλυσις κατά τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν, ἐν Φιλοκαλίᾳ Τόμ. Δ΄, σ.116, https://arnion.gr/index.php/palaia-diauhkh/deyteronomion

[2] π. Σάββας Αχιλλέως, Οι 10 Εντολές, https://www.youtube.com/watch?v=rzpQSuYJwrA

[3] ΟΟΔΕ (2015), Η Κυριακή ημέρα στη Χριστιανική πίστη, Δημητρίου Κόκκορη, https://www.oodegr.com/oode/orthod/praktikes/kyriaki_2.htm

Το Ευαγγέλιο σε κάθε εποχή είναι παρόν (π. Αυγουστίνος Καντιώτης)

Tο Eυαγγέλιο που κηρύχθηκε στον κόσμο, λέει ο Απόστολος Παύλος, είναι παρόν.

Tώρα αν φωνάξω για να παρουσιαστεί εδώ ένας από τους παπούδες σας, που έφυγε από αυτή την ζωή, όσο και να φωνάξω τ’ όνομά του, από το πρωΐ ως το βράδυ και αν φωνάζω, θ’ ακούγεται απών, απών, απών. Aυτό γίνεται και με τα εκατομμύρια βιβλία που γράφτηκαν στον κόσμο. Yπάρχουν βιβλία νεκρά, υπάρχουν και βιβλία ζωντανά.

Aν φωνάξω τα βιβλία, δεν θα απαντήσουν. Tο Eυαγγέλιο σε κάθε εποχή, σε κάθε αιώνα θα φωνάζει πάντα παρόν, παρόν, παρόν. Δεν θα σβήσει ποτέ, είναι αιώνιο.

«O ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθουσι». Aυτό σημαίνει ότι το Eυαγγέλιο είναι παρόν. Kαι τον παλιό καιρό και τον καινούργιο είναι παρόν.

Aυτό το λένε και το ψάλλουν οι ιερείς, στο «Nυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».

Kαι τ’ άστρα θα σβήσουν και ο ήλιος θα σβήσει, αλλά το Eυαγγέλιο πάντα θα λάμπει και θα φωτίζει τον κόσμο. H παρουσία του Eυαγγελίου στον κόσμο θα είναι αιώνια.

Ένα δένδρο που καρποφορεί αιωνίως, δεν θα μπορέσει κανείς να το ξεριζώσει.

Δεν υπάρχει βιβλίο ανώτερο. Eίναι παρόν σε κάθε μας ανάγκη, σε κάθε περίσταση της ζωής μας, σ’ όλους τούς αιώνας.

N’ αγαπήσουμε το Eυαγγέλιο και να το διαβάζουμε καθημερινώς.

Θα βρούμε κλειστή την πύλη του Παραδείσου αν δεν το μελετούμε και το περιφρονούμε.

Nα παρακαλέσουμε τον Θεό, να μας δώσει φωτισμό και πίστη, για να έχουμε το Eυαγγέλιο, πάντα οδηγό στη ζωή μας  και να μας οδηγεί εις πάσαν την αλήθεια.

Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη (†28 Αυγούστου 2010)

Πηγή: Ερμηνεία προς Κολοσσαείς Επιστολή, Φλωρινα, 1976, https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=102868

Ομιλιες π. Αυγουστίνου Καντιώτη:
https://www.youtube.com/@episkoposa
https://logos.arnion.gr/index.php/proforikos/s-aygoustinos

Online έκδοση της Αγίας Γραφής:
https://agia-grafi.gr/

 

Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή (Άγιος Άνθιμος της Χίου)

Λέει το ρητό: «νηστεία, αγρυπνία, προσευχή ουράνια χαρίσματα λαβών». Τι ωραία, τι παρηγορητικά λόγια που είπαν οι άγιοι Πατέρες, για να μας ικανοποιήσουν! Έφεραν πρώτα πρώτα τη νηστεία, τη μητέρα των αρετών, για να μας προθυμοποιήσουν· κατόπιν την αγρυπνία και έπειτα την προσευχή.

Νηστεία θα πιάσουμε και εμείς, αδελφές· να παύσουν πια οι θόρυβοι· να παύσουν οι φασαρίες και οι ταραχές αυτής της ανόητης της κοιλιάς. Έφθασαν οι ημέρες της νηστείας· της καλής νηστείας. Όταν ο άνθρωπος θέλει να ζητήσει οτιδήποτε από τον Θεό, πρέπει να νηστέψει, για να του το δώσει. Είναι τόσο ικανοποιητική, τόσο αποτελεσματική η νηστεία. Καταπραΰνει τα νεύρα, καταπαύει τα πάθη, αποθηκεύει την υπομονή μέσα στην καρδιά, καθαρίζει τον νου, αδυνατίζει τις συγχύσεις και τα σκάνδαλα· διότι κάθε σύγχυση και ταραχή παύει, όπου γίνεται η νηστεία. Διώκεται η λογομαχία, φεύγει η πολυλογία, και ο άνθρωπος γίνεται κατανυκτικός, γίνεται πράος, σιωπηλός και δυσκολοκίνητος στο να λέει. Διότι η εγκοπή του φαγητού δεν δίνει διάθεση στη γλώσσα να ομιλεί· έστω και καλά λόγια· και αυτά ακόμα βαρύνεται να τα πει. Μόνο καταγίνεται ημέρα και νύκτα να ικετεύει τον Θεό· διότι κατόπιν από τη νηστεία θα έλθει η αγρυπνία και κατόπιν η προσευχή.

Δεν λησμονεί ο νηστευτής καμία αρετή· διότι η νηστεία θα τα φέρει όλα. Η νηστεία μαραίνει όλα τα πάθη· αποφεύγει τους περιπάτους και τα πεζοδρόμια· δεν επιθυμεί τις συνομιλίες· ομιλώ για καλογέρους, για εδώ μέσα λέω· διότι για τον άλλον κόσμο δεν έχω να πω τίποτα. Όταν πεινά η κοιλιά, αφήνει το στόμα να ομιλεί; Αφήνει τα μάτια να μετεωρίζονται και να περιεργάζονται εδώ και εκεί; Αφήνει τα αυτιά ελεύθερα να ακροάζονται; Όχι! Αλλά θέλει ο άνθρωπος όλο να ησυχάζει· όλα τα μέλη να είναι ήρεμα και γαλήνια· τότε θα έλθει και η χάρη του Θεού.

Γι’ αυτό λέει: «νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών». Κανένα πράγμα δεν κάνει κέφι στον νηστευτή. Η νηστεία ταπεινώνει το σώμα και ησυχάζει το πνεύμα· η αγρυπνία λεπταίνει τον νου και τον κάνει να σκέπτεται όλο τα ουράνια. Στην αγρυπνία ακολουθεί η προσευχή, η οποία ικετεύει, για να έλθει η χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Και εγώ, με αυτό το βρωμισμένο και αχρείο σώμα που βλέπετε εμπρός σας, τα δοκίμασα και τα είδα αυτά ένα καιρό. Ούτε να ομιλεί έχει κέφι αυτός που νηστεύει, ούτε να κοιμάται ούτε για κανένα άλλο πράγμα φροντίζει· μόνο σκέπτεται, μόνο φωτίζεται, πως να βρει τρόπους, για να εξιλεώσει τον Θεό.

Αυτά τα τρία αρμόζουν σ’ εμάς, αδελφές, να τα εργαζόμαστε: νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, για να λάβομε ουράνια χαρίσματα. Άλλο δεν γυρεύεις, όταν έχεις αυτά, παρά μόνο να βρεις κανένα καντουνάκι να καθίσεις ένα κουβαράκι, με δεμένα χέρια, με συμμαζεμένο νου και σώμα και να φωνάζεις ενδομύχως: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Μέρα-νύκτα αυτά ζητεί η νηστεία. Πάλι, αν φας καλά και χορτάσεις την κοιλιά σου, δεν έχει παρά να βαρύνεις και να σου έλθει ύπνος. Κοιλιά γεμάτη δεν κατορθώνει καμία αρετή.

Αυτά όλα τα ξέρετε σεις καλύτερα από μένα· αλλά θέλω να σας δώσω κάποια προθυμία, θέλω να σας δυναμώσω· διότι φθάσαμε στη νηστεία, αδελφές· θα πληθύνουν οι αγρυπνίες, θα πληθύνουν οι προσευχές, και θέλω να σας σκουντήσω, τρόπον τινά, για να προβείτε σ’ αυτά. Η προσευχή δεν είναι κανένα έργο κοπιαστικό· δεν είναι να κτυπάς τα χέρια σου και τα πόδια σου και να κουράζεις το σώμα σου· είναι μια εργασία εσωτερική· είναι μία κατάνυξη θερμή της ψυχής. Χρειάζεται όμως η προσευχή να είναι ενωμένη με τη νηστεία και με την αγρυπνία· ένα σώμα να είναι. Θα μας πολεμήσει όμως ο σατανάς σ’ αυτά, και αλίμονο, αν μας κυριεύσουν τα εναντία. Διότι η νηστεία μαραίνει τα πάθη, η αγρυπνία τα νεκρώνει και η προσευχή δίνει φτερά στον άνθρωπο, τον ανεβάζει στους ουρανούς, χαρίζει ουράνια χαρίσματα.

Δεν δίνονται όμως αυτά απλώς και ως έτυχε. Θα κοπιάσεις, θα μοχθήσεις, θα αγωνισθείς, για να τα απολαύσεις. Πρέπει να φύγουν τα ακάθαρτα, διότι δυσκολεύεται να έλθει η χάρη του Θεού στην ακάθαρτη καρδιά. Δυσκολεύεται να δώσει ο Θεός τη χάρη Του στον εν αμελεία και στον εν κραιπάλη και μερίμναις βιοτικαίς. Δεν δίνονται τα ουράνια χαρίσματα όπου δεν υπάρχουν αυτά τα τρία: νηστεία, αγρυπνία, προσευχή…

Φύγετε, αδελφές, την πολυφαγία και πιάστε την εγκράτεια· όχι όμως μόνο στο φαγητό, αλλά και στη γλώσσα και στους οφθαλμούς και στα χέρια και στα πόδια και παντού. Δεν είναι μόνο να εγκρατευόμαστε και να νηστεύουμε στα φαγητά και έπειτα να έχουμε χίλια-δυο μέσα στον νου μας να μας συγχύζουν και να μας ανησυχούν.

Γι’ αυτό είναι ανάγκη παντού να έχουμε χαλινάρι. Αν δεν βάλεις χαλινάρι προπάντων στη γλώσσα και στον νου σου, δεν είναι εύκολο να λάβεις ουράνια χαρίσματα…

Ο δε Θεός της ειρήνης και της αγαθοσύνης να εξαποστείλει τα ουράνια χαρίσματα· να μαράνει τα πάθη μας και να διώξει τους πειρασμούς. Όχι να τους διώξει, διότι δεν είναι καλό να φύγουν οι πειρασμοί, αλλά να μας δώσει δύναμη να πολεμούμε και να τους νικούμε. Η Κυρία Θεοτόκος, η βοήθεια των ασθενών και η δύναμη των αδυνάτων, να δώσει και σ’ εμάς δύναμη και βοήθεια.

16 Απριλίου 1946

(Από το περιοδικό “Ορθ. Φιλόθεος Μαρτυρία”, Διδαχές από άγιες μορφές, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 17) 

Πηγή: https://gr.pravoslavie.ru/128936.html 

Το βαθύ νόημα της παιδικότητας κατά Χριστόν

 

15η Ιουλίου 2026, εν Πάφω
Αγίων Κήρυκου και Ιουλίττας της μητέρα του, Άγιος Βλαδίμηρος ο Ισαπόστολος βασιλιάς των Ρώσων, Εύρεση Τιμίας Κάρας της Οσίας Ματρώνας της Χιοπολίτιδας 

 

«Ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία…»

Εισαγωγή

Ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός, όταν οι μαθητές Του εμπόδιζαν τα παιδιά να Τον πλησιάσουν, τους έλεγξε αυστηρά λέγοντας:

«Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 19,14, Μάρκ. 10,14, Λουκ. 18,16)

Και σε άλλο σημείο προσθέτει:

«Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 18,3)

Τα λόγια αυτά του Χριστού προκάλεσαν απορία: πώς είναι δυνατόν να γίνουμε ξανά παιδιά; Μήπως εννοεί μια βιολογική επιστροφή στην παιδική ηλικία;

Ο ίδιος ο Κύριος ξεκαθαρίζει αλλού ότι δεν πρόκειται για σαρκική, αλλά για πνευματική αναγέννηση:

«Τὸ γεγεννημένον ἐκ τῆς σαρκὸς σάρξ ἐστι, καὶ τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Πνεύματος πνεῦμά ἐστι» (Ἰω. 3,6)

Παιδικότητα: όχι ανωριμότητα, αλλά καθαρότητα

Ο Χριστός δεν μας καλεί σε ανευθυνότητα ή πνευματική ανωριμότητα. Μας καλεί σε επιστροφή στην καθαρότητα, την απλότητα και την εμπιστοσύνη που έχει το παιδί πριν μολυνθεί από την αμαρτία, την κακία και τη σκληρότητα του κόσμου.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει χαρακτηριστικά:

«Οὐ τὴν ἡλικίαν ζητεῖ ὁ Χριστός, ἀλλὰ τὴν προαίρεσιν καὶ τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς».

Αν χάσαμε αυτή την παιδικότητα, μπορούμε να την επανακτήσουμε. Ο δρόμος είναι η μετάνοια, η εξομολόγηση, η προσευχή, η μελέτη της Αγίας Γραφής, των βίων των Αγίων, η συχνή συμμετοχή μας στα Ιερά Μυστήρια – εξαιρετικώς στη Θεία Ευχαριστία – και ο αδιάκοπος πνευματικός αγώνας για την κάθαρση των παθών.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει:

«Μετάνοια ἐστὶ θύρα ἐλέους, ἀπ’ ἧς εἰσέρχεται ὁ ἄνθρωπος πάλιν εἰς τὴν ἀθωότητα».

Η απώλεια της παιδικότητας στον σύγχρονο κόσμο

Σήμερα, δυστυχώς, πολλά παιδιά παύουν να είναι παιδιά από πολύ νωρίς. Το σχολικό περιβάλλον, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η τηλεόραση, τα κινητά τηλέφωνα, τα κοινωνικά δίκτυα και το διαδίκτυο αλλοιώνουν πρόωρα την ψυχή τους. Αυτό δεν είναι πρόοδος, αλλά πνευματική φθορά.

Αντίθετο και φωτεινό παράδειγμα αποτελεί η Υπεραγία Θεοτόκος. Σύμφωνα με την Ιερά Παράδοση, από τριών ετών εισήλθε στα Άγια των Αγίων και παρέμεινε εκεί μέχρι τον αρραβώνα της. Δεν έχασε τίποτε· αντίθετα κέρδισε τα πάντα: αγνότητα ψυχής, σώματος, νου και γλώσσας. Έτσι αξιώθηκε να γίνει Μητέρα του Θεού.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέει:

«Ἡ Παρθένος ἐκαθάρισε τὸν ἑαυτῆς νοῦν πρὸ παντὸς νοήματος κοσμικοῦ».

Τα χαρακτηριστικά της παιδικότητας κατά Χριστόν

1. Αγνότητα ψυχής, σώματος και νου

Τα παιδιά δεν πρόλαβαν ακόμη να αμαρτήσουν. Αν όμως αυτή η αγνότητα χάθηκε, μπορεί να αποκατασταθεί με άσκηση, μετάνοια και πνευματικό αγώνα, νεκρώνοντας τα πάθη ή μεταστρέφοντάς τα προς τον θείο έρωτα.

«Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Ματθ. 5,8)

2. Πλήρης εμπιστοσύνη στον Πατέρα

Όπως το παιδί εμπιστεύεται τους γονείς του, έτσι και εμείς την Πρόνοια του Θεού και τη μεσιτεία της Παναγίας.

«Πᾶσαν τὴν μέριμναν ὑμῶν ἐπιρρίψαντες ἐπ’ Αὐτόν» (Α΄ Πέτρ. 5,7)

3. Αμεριμνησία για το αύριο

Χωρίς αμέλεια για τις ευθύνες μας, αλλά χωρίς άγχος και κατάθλιψη.

«Μὴ μεριμνᾶτε εἰς τὴν αὔριον» (Ματθ. 6,34)

4. Συγχωρητικότητα και λήθη του κακού

Τα παιδιά συγχωρούν γρήγορα και ξαναγίνονται φίλοι.

«Ἐὰν μὴ ἀφῆτε… οὐδὲ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει» (Ματθ. 6,15)

5. Μη εμπιστοσύνη στον εαυτό, αλλά στον Θεό

Ο άγιος Αντώνιος ο Μέγας λέει: «Ἐγὼ οὐ φοβοῦμαι τὸν Θεόν, ἀλλὰ τὸν ἑαυτόν μου».

6. Ακακία και απουσία καχυποψίας

Να μη σκεφτόμαστε πονηρά πίσω από όσα ακούμε ή βλέπουμε.

«Γίνεσθε… ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί» (Ματθ. 10,16)

7. Ειλικρίνεια και αγάπη για την αλήθεια

Τα παιδιά λένε την αλήθεια χωρίς υπολογισμούς.

«Ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰω. 8,32)

8. Απλότητα και ταπείνωση

Δεν αγαπούν την επίδειξη και τη μεγαλομανία.

«Ὅστις ταπεινώσει ἑαυτόν… οὗτός ἐστιν ὁ μείζων» (Ματθ. 18,4)

9. Συμπόνια και κοινωνία με τον άλλον

Συμμερίζονται τη χαρά και τον πόνο του πλησίον.

«Χαίρειν μετὰ χαιρόντων καὶ κλαίειν μετὰ κλαιόντων» (Ρωμ. 12,15)

Συμπέρασμα

Το «να γίνουμε σαν τα παιδιά» δεν είναι επιστροφή στην ανωριμότητα, αλλά πορεία προς την αγιότητα. Είναι κάθαρση, ταπείνωση, εμπιστοσύνη και αγάπη.

«Ὁ Χριστός θέλει ἀπλότητα, καλοσύνη καὶ παιδική καρδιά» (Άγιος Πορφύριος)

Ας αγωνιστούμε, λοιπόν, να ξαναβρούμε το χαμένο παιδί μέσα μας, για να αξιωθούμε όχι μόνο να εισέλθουμε, αλλά και να κατοικήσουμε στη Βασιλεία των Ουρανών.

 

♱ ο Πάφου Τυχικός

 

Λήψη Pdf (A5) 

 

Το κήρυγμα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού (Πατροκοσμά) – Επίκαιρο και στις μέρες μας

Το Άγιον Πνεύμα έλεγε στον άγιο Κοσμά δια μέσω της καρδιά του: «Κοσμά! Μη σκέπτεσαι μόνον το ιδικόν σου πνευματικόν συμφέρον, αλλά και το συμφέρον των άλλων αδελφών». Προηγουμένως είχε ανοίξει την Αγία Γραφήν και το βλέμμα του προσηλώθηκε στο ρητόν του Αποστόλου Παύλου «Μηδείς το εαυτού ζητείτω» (Α’ Κορ. 10,24).

Στα χρόνια επί τουρκοκρατίας δια του πιστού τούτου δούλου του Θεού, Αγίου Κοσμά, και συνειδήσεις αφυπνίσθηκαν, και το φρόνημα ανεπτερώθη, και το συναίσθημα εθερμάνθη, και το κύμα του εξισλαμισμού εκόπασε, και εγένετο γαλήνη.

Πως γίνονταν το κήρυγμα του; Ποια η μέθοδος του;

• Το κήρυγμα – «Επίστευσα, διό ελάλησα» (Β’ Κορ. 4,13), εκήρυττε απλά, με συναίσθησιν, με αληθινά δάκρυα, κάτω από την σκιά του Τιμίου Σταυρού.
• Η κατ’ άτομον διδασκαλία – Το κήρυγμα του απευθύνονταν προς χιλιάδες ακροατές, αλλά «νουθετών ένα έκαστο» (Πραξ. 20,31).
• Ομάδες (πυρήνες Χριστιανικής μελέτης) – Ο Άγιος ήθελε η διδαχή του να φυλαχθή. Προέτρεπε τους ακροατές να συζητούν επάνω στο κήρυγμα και την Αγία Γραφή, αντί ανώφελων και ματαίων συζητήσεων. Η πληρωμή του ήταν όπως έλεγε, να κάθονται 5-10 και να συνομιλούν αυτά τα θεία νοήματα και να τα βάλουμε μέσα στην καρδιά μας.
• Η ακτινοβολία της αγάπης (καλά έργα) – Οι ακροατές να μην μένουν μόνο εις την θεωρία, αλλά να κάνουν αγαθά έργα. «Μακάριοι οι ακούοντές τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν» (Λουκ. 11,28).
• Θαύματα και Προφητείαι – Υψηλό χάρισμα του Αγίου που το συναντούμε στους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Κοινό γνώρισμα της τριπλής προφητείας [1]: αναγνώριση της παρούσας κατάστασης, προφητεία που θα πραγματοποιηθεί στο εγγύς μέλλον και προόρηση της προφητείας που αφορά το απώτερο μέλλον.

Ταίς πρεσβείαις του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού να έχουμε. Αμήν!

Πηγή: Από το βιβλίο του Μακαριστού Μητροπολίτου Αυγουστίνου Καντιώτη, «Κοσμάς ο Αιτωλός», Έκδοση Ιστ’, σελ. 36)

[1] Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, «Ο Ζωοποιός Σταύρος», Αρ. τεύχους 106-111, Δεκέμβριος 2010, σελ. 628-629

Οι Προφητείες του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Οι Διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Όλοι πίσω! Πλανηθήκαμε! Πώς να επιστρέψω στην Αλήθεια;

Αυτά που μας είπε ο Άγιος Πορφύριος χωρίς αμφιβολία [1] αφορούν και την εποχή μας: Όλοι πίσω! Πλανηθήκαμε! Καιρός να αλλάξουμε πορεία και τρόπο ζωής.

Άραγε πως φτάσαμε εδώ; σε μια κατάσταση χάους, μέσα στο ψέμα και την πλάνη, έχοντας χάσει τον προορισμό μας!

Νιώθουμε μόνοι εξαιτίας του εγωισμού μας! Αλλά δεν είμαστε μόνοι, καθώς οι άγιοι και οι άγγελοι μας βρίσκονται πάντα δίπλα μας. Εμείς δεν τους αντιλαμβανόμαστε. Αυτοί είναι εκεί δίπλα μας και περιμένουν το κάλεσμα μας ώστε να μας καθοδηγήσουν στο ασφαλές μονοπάτι της Αλήθειας! τον ίδιο το Κύριο μας Ιησού Χριστό!

Μέσα σε όλα αυτά που ζούμε σήμερα, έστω και την τελευταία στιγμή, ας ξυπνήσουμε και να αναγνωρίσουμε το επιβαρυμένο ιστορικό μας, το κενό και αδιέξοδο που φθάσαμε, τότε η οδός της επιστροφής μας είναι η αληθινή μετάνοια.

Τι είναι η μετάνοια;

Ο αείμνηστος αρχ. Γεώργιος Καψάνης μας εξηγεί [2] ότι ο πρώτος λόγος του Κυρίου μας όταν άρχισε το κήρυγμά του, ήταν «μετανοείτε και πιστεύετε εν τω Ευαγγελίω» (Μαρκ. 1:15). Δεν είπε “μετανοήσατε” αλλά είπε “μετανοείτε”, πράγμα που σημαίνει ότι η μετάνοια είναι για όλους μας υπόθεση ζωής ολοκλήρου. Μας υπενθυμίζει ότι “έργο του Χριστιανού διαρκές είναι η μετάνοια”.

Περί μετανοίας ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μας λέγει [3], ότι ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής με το βάπτισμα, όχι μόνο οδηγούσε στην επίγνωσι του Χριστού, αλλά και εκήρυττε μετάνοια κι’ επιζητούσε καρπούς αξίους της μετανοίας, την δικαιοσύνη, την ελεημοσύνη, την μετριοφροσύνη, την αγάπη, την αλήθεια. Δεικνύοντας δε και τούτο, ότι χωρίς έργα δεν ωφελεί καθόλου η προς τον Θεό υπόσχεσις που δείνει ο άνθρωπος με την μετάνοια.

Με απλά λόγια, μετάνοια είναι η ομολογία μας μέσω της εξομολόγησης ότι σφάλαμε και με τον αγώνα μας να προσπαθούμε να μην ξαναπέσουμε στην ίδια αμαρτία. Βέβαια, ως άνθρωποι είμαστε αδύναμοι και αμαρτωλοί, αλλά ο Κύριος μας περιμένει έστω και τις λιγοστές αδύναμες, αλλά αληθινές, προσπάθειες μας ώστε να ενεργοποιήσει τις ακατάληπτες ευεργεσίες του σε εμάς μας και να μας σώσει.

Εάν σήμερα ο κόσμος δυσκολεύεται να πλησιάσει τον Χριστό, δυσκολεύεται διότι του λείπει η μετάνοια και η ταπείνωση. Εάν σήμερα οι θεολόγοι μας – τινές εκ των θεολόγων – βλέπουμε ότι δεν μπορούν να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της Ορθοδόξου θεολογίας, αυτό οφείλεται στο ότι επίσης λείπει η μετάνοια. Εάν η Εκκλησία δεν έχει τόσο αποτελεσματική παρουσία στον κόσμο, αυτό οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι της Εκκλησίας δεν είμαστε άνθρωποι της μετανοίας.

Γι’ αυτό λοιπόν το κήρυγμα του Κυρίου μας δεν είναι μόνο γι’ αυτούς που είναι εκτός της Εκκλησίας, αλλά είναι και για μας που είμαστε μέσα στην Εκκλησία. Ο Κύριος περιμένει από όλους μας αυτήν την πιο ευάρεστη σ’ Αυτόν και πιο πλήρη μετάνοια.[2]

Πως θα ξεκινήσω στην οδό της μετανοίας;

Είναι απαραίτητο να βρει ο άνθρωπος έναν πνευματικό να εξομολογείται, να του έχει εμπιστοσύνη και να τον συμβουλεύεται [4]. Να εξομολογείται όλες τις αμαρτίες που έχει κάνει από μικρό παιδί και έτσι με τον πνευματικό του, βάζοντας ένα πρόγραμμα με:

• προσευχή,
• νηστεία,
• εξομολόγηση,
• μελέτη της Αγίας Γραφής, και
• Κοινωνία του Αίματος και Σώματος του Χριστού

ο πιστός θα αναγεννηθεί και θα ξεκινήσει τον δρόμο της μετανοίας. Η πορεία αυτή δεν είναι εύκολη, καθώς ο πιστός θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα πάθη του και την αμαρτία, ενώ ταυτόχρονα στις πράξεις του θα πρέπει να αποστρέφεται τα άσεμνα θεάματα και ακούσματα της τηλεόρασης και του «διαβόλου δίκτυου» όπως μας προειδοποιεί ο αείμνηστος Γέροντας Αθανάσιος ο Σταυροβουνιώτης [5].

Τον πνευματικό οδηγό, ο πιστός τον διαλέγει! Δεν θα εμπιστευθεί σε οποιονδήποτε την ψυχή του. Όπως για την υγεία του σώματος ψάχνει να βρει καλό γιατρό, έτσι και για την υγεία της ψυχής του θα ψάξει να βρει κάποιον καλό πνευματικό [4].

Βέβαια, καλός πνευματικός δεν είναι αυτός που χαϊδεύει τα αυτιά του πιστού στην αμαρτία και τα πάθη του, αλλά αυτός που αληθινά αναπαύει τον πιστό χωρίς να παρεκκλίνει από το Ευαγγέλιο. Ο Άγιος Παΐσιος στα “Σημεία των Καιρών” [6] μας πληροφορεί από το 1987 καθώς διερωτάται “το παράξενο είναι ότι πολλοί πνευματικοί άνθρωποι εκτός που δίνουν δικές τους ερμηνείες, φοβούνται και αυτοί τον κοσμικό φόβο…, ενώ έπρεπε να ανησυχούν πνευματικά και να βοηθήσουν τους Χριστιανούς στην καλή ανησυχία… Απορώ! Δεν τους προβληματίζουν όλα αυτά τα γεγονότα; γιατί δεν βάζουν έστω ένα ερωτηματικό για τις ερμηνείες του μυαλού τους; κι αν επιβοηθούν τον αντίχριστο για το σφράγισμα, πως παρασύρουν και άλλες ψυχές στην απώλεια; Αυτό εννοεί “το αποπλανάν, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς (Μαρκ 13)”. Άραγε 38 χρόνια μετά πόσο ξεκάθαρα και επίκαιρα για όλους μας είναι αυτά τα λόγια του Αγίου μας;

Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός, είχε πει στα παιδιά του [7] ότι θα έρθουν οι καιροί που ο Χριστιανός θα δυσκολευτεί να σωθεί – τότε τι θα γίνει ο άπιστος; Έπειτα αναφέρθηκε στις έσχατες μέρες, στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε οι χριστιανοί, αλλά και στους πνευματικούς πατέρες, που αντί να σώζουν τις ψυχές θα τις καταστρέφουν. Τότε, όταν τον ρώτησαν με ποιο κριτήριο πρέπει να διαλέξουμε τον πνευματικό μας πατέρα; Τους απάντησε: “Από τα έργα του”.

Ο πνευματικός αγώνας

Ο κάθε άνθρωπος έχει την συνείδηση να καταλαβαίνει το σωστό από το λάθος. Ο Καλός Θεός έδωσε στους Πρωτόπλαστους την συνείδηση, τον πρώτο θείο νόμο. Την χάραξε βαθιά στις καρδιές τους και από τότε ο κάθε άνθρωπος την παίρνει κληρονομιά [8]. Ο πιο δύσκολος αγώνας είναι να αντιμετωπίσουμε τα πάθη μας! Πρέπει πρώτα να τα αναγνωρίσουμε και μετά να προσπαθήσουμε να τα νικήσουμε με τη βοήθεια του Κυρίου μας.

Ο Χριστιανός όσο αγωνίζεται και προοδεύει πνευματικά, αρχίζουν να ξεκλειδώνουν τα πνευματικά αισθητήρια και τα μάτια της ψυχής του, έτσι ώστε να διακρίνει τις αμαρτίες που δεν έβλεπε προηγουμένως, αλλά και να προστατεύεται από ύπουλες επιβολές του διαβόλου. Το επόμενο στάδιο για τον πιστό είναι να μεταβεί από το εγώ στο εμείς και να αξιοποιήσει τα τάλαντα που του χάρισε ο Θεός, δηλαδή παύει να σκέφτεται όπως λένε μερικοί ότι εγώ τακτοποιήθηκα, τακτοποίησα και τα παιδιά μου και φτάνει! Τότε, τον κόσμο που υποφέρει έξω ποιός θα τον σπλαχνιστεί και θα τον βοηθήσει αδελφέ μου;

Όλοι κλήρος και λαός, ως Χριστιανοί πρέπει να είμαστε πρότυπο Χριστιανού με το αληθινό παράδειγμα του επίγειου βίου μας. Οι κληρικοί έχουν μια ευθύνη υψηλότερη από τους λαϊκούς και πέραν από τα προαναφερόμενα, θα πρέπει να έχουν το θάρρος της πίστης μας και όχι τον κοσμικό φόβο. Να κατηχούν, ενημερώνουν και να αφυπνίζουν το ποίμνιο τους, με λόγους αληθινούς αφύπνισης και όχι αποκοίμησης.

Ας αλλάξουμε και εμείς την ζωή μας με αληθινή μετάνοια, με προορισμό τον ίδιο τον Χριστό και να ψάλλουμε και εμείς μαζί με τους τρεις παίδες εν καμίνω “ἡμάρτομεν καὶ ἠνομήσαμεν ἀποστῆναι ἀπὸ σοῦ καὶ ἐξημάρτομεν ἐν πᾶσι καὶ τῶν ἐντολῶν σου οὐκ ἠκούσαμεν, οὐδὲ συνετηρήσαμεν οὐδὲ ἐποιήσαμεν καθὼς ἐνετείλω ἡμῖν, ἵνα εὖ ἡμῖν γένηται” (Δαν. 3, 2-21) [9].

Τότε, να είστε σίγουροι ότι έχουμε ήδη ξεκινήσει τον δύσκολο αλλά θεόσδοτο και σωστικό δρόμο της μετανοίας.

Καλή μετάνοια!

Πηγή: Γραφείο Νεότητος Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου, 17 Ιανουαρίου 2025 (από το πνευματικό έργο του Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικού)

[1] https://www.youtube.com/watch?v=cHOodLqx6rA
[2] Αρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, Ομιλίες σε Εορτές του Τριωδίου και περί αρετών (των ετών 1981-1991) Γ’. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2017, σελ. 215.
[3] Tήν Ἁγία ἡμέρα τῶν Φώτων (Αγίου Γρηγορίου Παλαμά), 3 Ιανουαρίου 2022 immorfou.org.cy
[4] Λόγοι Αγίου Παϊσίου Γ’, Πνευματικός Αγώνας, σελ. 248-249
[5] Ο ηγούμενος της Μονής Σταυροβουνίου και το «δια-(βόλου) δίκτυο, Εκκλησία Online, 19 Ιανουαρίου 2021, ekklisiaonline.gr
[6] Σημεία των Καιρών, Αγίου Παϊσίου, Σάββατο Α’ Νηστειών, 1987
[7] orthodoxhporeiakaizwh.blogspot.com
[8] Λόγοι Αγίου Παϊσίου Γ’, Πνευματικός Αγώνας, σελ. 125
[9] Από την προσευχή του Αζαρία και ο ύμνος των Αγίων τριών παίδων (Δαν. 3, 2-21), Μεταφραση: Ημαρτήσαμεν εἰς ὅλα, δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὰς ἐντολάς σου, δὲν ἐφυλάξαμεν καὶ δὲν ἐπράξαμεν σύμφωνα μὲ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα σὺ μᾶς εἶχες διατάξει, διὰ νὰ ζήσωμεν εὐτυχεῖς καὶ ἀσφαλεῖς