Η Σταυρική Θυσία του Χριστού (Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας)

Κατά την Έξοδο από την Αίγυπτο (15ος αιώνας π.Χ.), ο λαός δοκιμαζόμενος από το Θεό, εάν είναι πιστός και Τον αγαπά, εγόγγυζε επάνω στις δοκιμασίες. Όπως κάνουμε κι εμείς, και πρώτος εγώ, που γογγύζουμε.

Ο Μωυσής τότε ευσπλαχνιζόμενος το λαό γονάτισε και είπε: «Θεέ μου, σήκωσε αυτόν τον πειρασμό. Εμπόδισε τα φίδια να δαγκώνουν τους ανθρώπους. Συγχώρησέ τους».

Λέει ο Θεός: «Φτιάξε ένα χάλκινο φίδι. ύψωσέ το επάνω σ’ ένα κοντάρι και φώναξε στο λαό: Όποιος κοιτάζει αυτό το φίδι, θα θεραπεύεται από τα δαγκώματα, τα οποία του έκαμαν τα φίδια». Και πράγματι έκανε αυτό το χάλκινο φίδι, το σήκωσε ψηλά, και όσοι το κοιτούσαν, εθεραπεύοντο.

Αυτό το φίδι ήταν προτύπωσις του Χριστού, που υψώθηκε επάνω στον Σταυρό. Αυτό το αναφέρει ο Χριστός και στο Ευαγγέλιο, για να προμηνύσει την σημασία της σταυρικής Του θυσίας: «Καθώς ο Μωυσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω, ούτως υψωθήναι δει τον υιόν του ανθρώπου, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον» (Ιωαν. 3,14).

Δηλαδή, όπως ο Μωυσής έστησε ψηλά το φίδι και εκείνοι, που το κοιτούσαν εθεραπεύοντο, έτσι και εγώ, ο Χριστός, πρέπει να υψωθώ επάνω στο Σταυρό. και όποιοι θα κοιτάζετε με πίστη εμένα επάνω στο Σταυρό, θα θεραπεύεσθε από τα δαγκώματα των φιδιών της αμαρτίας και δεν θα πεθάνετε, αλλά θα έχετε αιώνια ζωή.

Πώς λοιπόν θεραπεύεται ο άνθρωπος; Κοιτάζοντας τον Εσταυρωμένο. Να σκεπτώμεθα ότι εμείς είμεθα οι ένοχοι, που ωδηγήσαμε εκεί το Θεό.

Και για μας όλα αυτά τα υπέστη, για τη δική μας αγάπη, για μας, που δεν είμασταν άξιοι να δεχθούμε αυτή τη θυσία Του!

Περισσότερο δε από όλους τους ανθρώπους, εγώ είμαι ο αίτιος αυτής της θλιβερής καταστάσεως, που υπέμεινε ο Θεός επί της γης!

Όταν θα πάμε στο Δικαστήριό Του, για να κριθούμε, θα μας δείξη την Άχραντο Κεφαλή Του με τις πληγές από το ακάνθινο στεφάνι, την πλευρά Του λογχευμένη, την πλάτη Του μαστιγωμένη, τα Άγια Χέρια και τα Πόδια Του τρυπημένα από τα καρφιά τα φοβερά του χαλκιά!

Τί θα έχουμε τότε, να Του απαντήσουμε; Εμείς γι’ Αυτόν τί κάναμε; Πώς ανταποκριθήκαμε; Τί του αντιπροσφέραμε; Εγώ προσωπικά, το λέω για τον εαυτό μου. μηδέν. Μία σωρεία αμαρτημάτων προσφέρουμε. Να, η ανταπόδοσίς μας ποια είναι. Αντί του μάννα, χολή. Αυτός μας έδωσε το μάννα, τον εαυτό Του ολόκληρο κι εμείς Τον ποτίσαμε με την χολή των αμαρτιών μας. Αυτή είναι η «ευγνωμοσύνη» μας για τη Θεία Του Σταύρωση!

Οσίου Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτη—Αριζόνας (†2019)

Πηγή: Η Σταυρική Θυσία του Χριστού, Πατρικές ομιλίες, Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

https://www.impantokratoros.gr/stavrikh-thisia.el.aspx 

Fr. Seraphim Rose - Discovering Orthodoxy

All who have taken the name of Orthodox Christians are striving together for the same goal; and even in this life we have a foretaste of the perfect love that will bind us together in our Lord in the eternal Kingdom He has prepared for His faithful.

Orthodoxy is the preparation of souls for this Kingdom, the Kingdom of Heaven.

The schismatic Churches have, in lesser or greater measure, forgotten this truth and compromised with the world; Orthodoxy alone has remained other-worldly.

The aim of the Orthodox life (of which we all fall miserably short) is to live in this life in constant remembrance of the next life, in fact to see even in this life, through the Grace of our Lord, the beginning of that life.

This is the meaning of the “joy” of which I just spoke, and which to me is the strongest proof of the truth of Orthodoxy. The saint lives always in this joy—I will tell you later some wonderful stories of some of our modern Russian saints and how this joy was expressed in them.

And Orthodoxy alone continues to produce saints—I mean real saints, not just “good men.”

The present Archbishop of San Francisco (he came here recently from Paris) is such a man. He leads a life of real crucifixion—the strictest asceticism (he never even lies down), a totally selfless giving of himself to others, Christian kindness and patience even in the face of the most evil and slanderous accusations (for Satan attacks our Church very strongly, in many ways); but always he is full of such love and joy that one is always happy and at peace in his presence, even in sorrow and in the most trying circumstances.

These are very difficult times. Most of the priests and bishops I know (the bishops of our Church are very close to their people, very warm, and very easy to approach) are convinced that these are the last days of the world and that the reign of Antichrist is at hand. This is of course a very easy subject to get carried away with; but our Lord has told us to be prepared for the signs of the end, and those who are not interested in them are only going to be seduced by them.

The faithful remnant of Christians in the last days, as our Lord has told us, will be very small; the vast majority of those who call themselves Christians will welcome Antichrist as the Messiah.

Therefore it is not enough to be a “non-denominational” Christian; those who are not true Orthodox Christians belong to the “new Christianity,” the “Christianity” of Antichrist.

The Pope of Rome and practically everyone else today speaks of “transforming the world” by Christianity: priests and nuns take part in demonstrations for “racial equality” and similar causes. These have nothing to do with Christianity: they do nothing but distract men from their true goal, which is the Kingdom of Heaven. The coming age of “peace,” “unity,” and “brotherhood,” if it comes, will be the reign of Antichrist: it will be Christian in name, but Satanic in spirit.

Everyone today seeks happiness on earth, and they think this is “Christianity”; true Orthodox Christians know that the age of persecutions, which began again under the Bolsheviks, is still with us, and that only by much sorrow and tribulation are we made fit to enter the Kingdom of Heaven.

The heart of Orthodoxy is prayer; and I may truthfully say that before I found Orthodoxy I never had the slightest idea of what prayer was or what power it had. 

Often, of course, one is cold in prayer; but I have known times, both by myself and with others, of truly warm and fervent prayer, and of heartfelt tears of repentance: and I have known the joy of seeing my prayers answered. Thus encouraged I, feeble and unworthy, have been bold to speak to our Lord and to His Mother and His Saints (I have known no one who prays to the Saints with such faith and fervor as Orthodox believers), and their guidance in my life is as real to me as my own breathing.

Source: Fr. Seraphim Rose, Excerpt from Letter 2: "Discovering Orthodoxy", 15 July 1963

https://thoughtsintrusive.wordpress.com/letters-of-fr-seraphim-rose-1961-1982/

Διδαχές Πατροκοσμά - Για τον άνδρα και την γυναίκα

Ὅταν ἔκαμεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνδρα, ἔλαβεν ὁ πανάγαθος μίαν πλευρὰν ἀπ᾿ αὐτὸν καὶ ἔκαμε τὴν γυναίκα, καὶ τοῦ τὴν ἔδωκε διὰ σύντροφον. Ἴσια τὴν ἔκαμεν ὁ Θεὸς τὴν γυναίκα μὲ τὸν ἄνδρα, ὄχι κατωτέρα.

Ἀνίσως, ἀδελφοί μου, καὶ θέλετε νὰ εἶσθε καλύτεροι οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὰς γυναῖκας, πρέπει νὰ κάμνετε καὶ ἔργα καλύτερα ἀπὸ αὐτάς· εἰ δὲ καὶ αἱ γυναῖκες κάμνουν καλύτερα καὶ πηγαίνουν εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἡμεῖς εἰς τὴν κόλασιν, τί μᾶς ὠφελεῖ;

Εἴμεθα ἄνδρες καὶ κάμνομεν χειρότερα. Ἐγὼ βλέπω ἐδῶ ποὺ περιπατῶ καὶ διδάσκω· εἶπα ἕνα λόγον διὰ τὰς γυναῖκας καὶ σκέπτονται νὰ ρίψουν τὰ περιττὰ σκουλαρίκια, δακτυλίδια, καὶ μὲ ἤκουσαν εὐθύς.

Καὶ τὰ φορέμετά σου νὰ εἶνε ταπεινά, καὶ τὸ φαγί σου καὶ τὸ πιοτό σου, καὶ ὅλη σας ἡ συμπεριφορὰ νὰ εἶνε χριστιανική, διὰ νὰ δίδετε καλὸν παράδειγμα καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Ὁ ἄνδρας, ἀδελφοί μου, ἐγέννησε τὴν γυναίκα ἀπὸ τὴν πλευράν του χωρὶς γυναίκα, καὶ πάλιν ἔγινε γερός. Ἐδανείσθη ἐκείνη τὴν πλευρὰν ἀπὸ τὸν ἄνδρα καὶ τὴν ἐχρεωστοῦσε.

Ἐγεννήθησαν ὡσὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ γυναῖκες εἰς τὸν κόσμον, ἀλλὰ δὲν ἐφάνη καμία ἀξία νὰ γεννήση ἄνδρα, νὰ πληρώση τὴν πλευρὰν ὁποὺ ἐχρεωστοῦσε, παρὰ ἡ Δέσποινα Θεοτόκος, ὁποὺ ἠξιώθη διὰ τὴν καθαρότητά της καὶ ἐγέννησε τὸν γλυκύτατον Χριστὸν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, χωρὶς ἄνδρα, παρθένος, καὶ πάλιν ἔμεινε παρθένος, καὶ ἐπλήρωσεν ἐκείνην τὴν πλευράν. 

Πρέπει καὶ σύ, ὦ ἄνδρα, νὰ μὴ μεταχειρίζεσαι τὴν γυναῖκα σου ὡσὰν σκλάβα, διότι πλάσμα τοῦ Θεοῦ εἶνε καὶ ἐκείνη καθὼς καὶ σύ.

Τόσον ἐσταυρώθηκεν ὁ Θεὸς δι᾿ ἐσέ, ὅσον καὶ δι᾿ ἐκείνην. Πατέρα λέγεις ἐσὺ τὸν Θεόν, πατέρα τὸν λέγει καὶ ἐκείνη. Ἔχετε μίαν πίστιν, ἕνα βάπτισμα·

Δὲν τὴν ἔχει ὁ Θεὸς κατωτέραν. Διὰ τοῦτο δὲν τὴν ἔκαμεν ἀπὸ τὸ κεφάλι, διὰ νὰ μὴ καταφρονῆ τὸν ἄνδρα. Ὁμοίως πάλιν δὲν τὴν ἔκαμεν ἀπὸ τὰ ποδάρια, διὰ νὰ μὴ καταφρονῆ ὁ ἄνδρας τὴ γυναίκα. (Διδαχής Α')

Οἱ ἄνδρες ν᾿ ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας σας· καὶ ἂν ἡ γυναίκα σου εἶνε κακὴ καὶ τὴν ὑπομένῃς καὶ τὴν συμβουλεύῃς, ἔχεις μισθὸν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ὁμοίως καὶ αἱ γυναῖκες νὰ ἀγαπᾶτε καὶ νὰ ὑποτάσσεσθε εἰς τοὺς ἄνδρας, διότι μὲ τὴν ὑπομονὴν καὶ ὑπακοὴν εἰς τὸ καλὸν ἔχετε μισθὸν εἰς τὴν ψυχήν σας. Καὶ ἂν ἔχῃ καὶ κανένα σφάλμα, νὰ τὸ παραβλέπετε, διότι ὁ ἄνδρας ἔχεις περισσοτέρας φροντίδας ἀπὸ τὴν γυναίκα.

Λοιπὸν πρέπει ἀμφότεροι ν᾿ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. 

Ὁμοίως καὶ τὰ τέκνα νὰ τιμᾶτε καὶ νὰ σέβεσθε τοὺς γονεῖς σας, διότι ὅστις δὲν τιμᾶ καὶ δὲν ὑπακούει τοὺς γονεῖς του εἰς τὸ καλόν, κολάζεται.

Ὑπεράνω ὅλων ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Πάλιν, ἔτυχεν οἱ γονεῖς σου καὶ ἠρνήθησαν τὸν Χριστὸν καὶ σὲ παρακινοῦν καὶ σὲ νὰ τὸν ἀρνηθῆς; Τότε νὰ μὴν ἀκούσῃς, καὶ ἔχεις μισθὸν ἀπὸ τὸν Θεόν, καθὼς ἔκαμεν ὁ Ἀβραάμ, ὁποὺ τὸν ἔστειλεν ὁ πατήρ του Θαρά, ὁ εἰδωλολάτρης, νὰ φέρη ἕνα πρόβατον νὰ θυσιάση εἰς τὰ εἴδωλα. (Διδαχής Γ')

Πηγή: Οι Διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού (†1779)

http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/patrokosmas/didaxai.htm